SÖZ UÇAR YAZI KALIR !

KAYAAĞIL MAĞARASI /YAZAN ALİ AYTAN

2011-05-17T00:28:00.000-07:00

Bucakalan, Dikmen Köyü, Akseki de bulunan Türkiye’nin en geniş ağızlı mağarası Kayaağıl’a Metin, Ayşegül ve Özge ile, sarp kayaların arasından 2 kilometrelik ve 336 metrelik kod farkını ancak 4 saatte kat ederek çıkabildik. Karşılaşacağım manzara anlatılmasına rağmen beklenilenden daha muhteşemdi. Belki geniş salonlarda, helikopter iner buraya espirisini duyanlarınız olmuştur ya da futbol sahası benzetmesi sık yapılır mağaralarda. İşte burası için söylenecek söz bulamıyorum.

O güne kadar Dağlı Kuylucu’ nu, ağzı en geniş mağara olarak bilirdim. Fakat emin olun burası, basit tabirle fark atar. İçinde 30 metreye yakın ağaçların bulunduğu, en uzun inişinin 160 metre olduğu her tarafı 90 derece dik duvarlarla çevrili dev obruk. Sanki ormanların kıralı arslan gibi o da mağaraların kıralı. Kükremesi de eksik değil, ne kadar bağırırsanız o kadar cevabını alırsınız karşı duvarından. Eğer milli takım bu akustikte bir stad kullansın, barcelonaya beş atar. Öyle ki on dakika kadar bağrıştık karşılıklı durmadan.

Anı yazısı, tarzına devam etmek işime gelirdi fakat konu yine haritalara bağlanacak maalesef. Hemen belirteyim, bana göre geçerli bir sebep yoksa daha önce haritası çizilmiş bir mağaranın tekrar haritası çizilmemeli. Hatta içinde 5 yeni kol dahi bulsan eski haritaya eklemek taraftarıyım. Geçerli sebepler malumunuzdur, mağaranın ölçülerini ve şeklini yansıtmayan haritalar tabi ki çizilsin. Kayaağıl’ ı ilk olarak Claude chabert haritalamış (aşağıda) sonra Ender Usuloğlu 2009 da kaleme almış(aşağıda) ve en son olarakta Metin Albükrek ‘’Aletsiz olarak’’ ölçtü ve teknoloji sayesinde aşağıdaki portreyi oluşturmuş oldu. Mağaracı kendince haklı bir sebepten dolayı tekrar harita çizse dahi kendi haritasının üstüne mağarayı ilk haritalayanların kısa künyesini(logo,isim,yıl vb.) eklemelidir. Bu bir saygı meselesidir. Haritalar ve emekler ancak bu şekilde ölümsüzleşir.

Metin Albükrek Ölçüm notları:

Kenardan "BOO" deyip kronometre tutarak, genisligin 245.5 metre oldugunu Ender'e SMS ile atmıştım.

Asagida da gercek sonucu görüyorsunuz. Sadece 11 cm hata yapmışız.

245 metrede 11 cm hata, (yani % 0.045 hata) hangi hassasiyet derecesine giriyor ?

Sevgilerimizle ....

Imza: Aletsiz hassas ölçüm ekibi.

Metin Albükrek haritası:

Claude Chabert haritası:

Ender Usuloğlu Haritası:

Düdenyayla

2011-02-05T02:15:00.000-08:00

Cumartesi sabahı saat 4 te Beyşehir'e giriş yaptık. F klavye kanırtıyor...Alış veriş yaptık herkes bize garip garip bakıyor. marketin bir günlük cirosunu bir kere de yaptık. Şu anda öğretmen evinde çay içip Emre ve diğer arabanın zincir almasını bekliyoruz. saat 12:15. Sanırım yayla'ya arabalarla çıkabileceğiz. selmlar ender..
---------

Emrah, Cem tavla oynuyor, Ali ile Hakan bilardo...Hakan tabii ki yeniyor.

F klavye baydı beni, grşrz.

2011-01-14T06:14:00.001-08:00

"Yüz yıllarca İmparatorlukların sırlarını sarıp sarmalayan aşkla kavrulan şehir, İstanbul yaşamaya dair bir şeylerin olduğunu hatırlatan bir rüyaya, ayık dalmak gibi istanbul’un dehlizlerinde dolaşmak. Sırları aşındıran sular arasında karanlığı aydınlattıkça daha çok bilinmeyenin tanıklığI bu.O kocaman elleri olan devin damarlarında ince bir sızı gibi gezineceğiz.
Topkapı Sarayı’nın altında huzur içinde uyuyan sarnıçları uyandıracağız bugün. Eski İstanbul’a hayran aşıklarız, ve sevilenin peşinden delice bugünde koşuyoruz."

28 Aralık 2010 hava çok soğuk , karla karışık yağmur yağıyor . Karaköy vapurunun camında birazdan içinde altında hatta dibinde olacağım o muhteşem yapıya Topkapı Sarayı’na bakıyorum. Osmanlı’ya en uzun süre hizmet eden bu sarayın altında üstü kadar karmaşık, tarihi ve değerli yapıları altında. Ve bunları pek az gören insandan biri olduğumu düşünmek hoşuma gitti.

Topkapı Sarayı bahçesinde gri büyük demir kapıyı üç kez vuruyorum . Kapıyı açan Hakan ve Engin, sarnıca girmek için beni beklemişler. İtiraf etmeliyim; bu soğukta yarı bele kadar suya batacağım bir sarnıca girmek o anda hiç cazip görünmedi . ,

Küçük bir delikten girip bambaşka bir evrene kucak açıyoruz….

Önümüzde 70 cm çapında sarnıcın tavanından inmemizi sağlayan bir delik var. Yaklaşık beş metre pi inişi yapacağız. İlk Hakan İniyor. Bu sayede yoldaki salyangozlar Hakan’ın vucudu tarafından temizlenmiş oldu. Dehlizin içi dışarıya göre çok sıcak. Burası devasal sütunları ve simetrisiyle muazzam bir yapı. Ama maalesef dehlize yıllarca yanındaki kimyahanenin fosseptik suları atılmış içerde bele kadar fosseptiğe battık.

"Bunun bir hal çaresine bakılmalı" diye düşünüyorum içimden .Miras aldığımız İstanbul tarihi, verdiğimiz fosseptik... ara sıra ayağıma garip cisimler dolanıyor hafif ürpermeler kısık çığlıklar ve de pis kokularla ölçüme devam ediyoruz. Heyhat ; Cümle cariye hamamda meşk ederken ben bu ab-ı zifir fosseptikte dolanıyorum. Merakın insanı düşüreceği son yerdeyim bundan dibi yoktur diye düşünmekteyim…

Ölçüm bittiğinde koşarak girdiğimiz küçük deliğe tırmanıyorum. Bundan sonra takip eden günlerde tek derdim temizlenmek oluyor . Yalnız beynimin hijyen duygusunu veren kanalları ağır tahribata uğruyor.

Postojna Mağarası - Yaklaşık 150 senedir turizme açık olan bir mağara !

2010-11-23T00:34:00.000-08:00

Saat öğleden sonra 1:30-2:00 gibi Lubyanya indik. İtalya'ya gideceğiz ama önce mutlaka Postojna mağarasını ziyaret etmek istiyorum. Saat 3:00'de, son turistik ekibi içeri alacaklar ve sonra mağara kapanacak. Vakit kaybetmemek için 140 km hızla basıyorum Slovenya yollarında. Avrupa'ya katılmak yollara yaramış, kaymak gibi her yer, pırıl pırıl ve tertemiz.

Son 5 dakika kala, biletlerimizi alıyoruz. İlk dikkatimi çeken şey, mağaranın dışındaki çevre düzenlemesi ve alışveriş dükkanları ve yiyecek yeme yerlerinin bol bol oluşu. Çevre düzenlemesi çok güzel yapılmış, arabalar ve otobüsler için ayrı park yerleri, mağaraya giren suyun üzerinden çok güzel yapılmış bir köprü ve yeşillikler. Mağara canlıları için ayrı bir müzede sergileniyor ve ayrıca para ödüyorsunuz. Maalesef geç geldiğimiz için müze kapalıydı ama cam kapılarından baktığımda ilk gördüğüm çok güzel bir ayı iskeletiydi. Sanırım, epey bir şey kaçırdık diye düşünüyorum..İçim içimi yiyiyor ama yapacak bir şey yok maalesef.

Postojna mağarasına giriş merdivenleri

Sağ tarafta en son grubu görebilirsiniz. Tam arkamızdaki sanırım çook eski girişi..

Evet, sağ taraftaki görülen yerden gruba katılıyoruz ve hemen dikkatimi panolardaki uyarı işaretleri çekiyor ve çok hoşumuza gidiyor..Ee, tabii hemen fotoğrafını çekiyoruz ve sizlerle paylaşıyoruz.

Uyarı yazıları..

Postojna mağarasının eski hali..

uyarı yazıları..devam.

Tren için sıra bekliyoruz, bu sırada bende size mağaranın tarihçesinden biraz bahsedeyim. Postojna mağarası 1818 yılında köylüler tarafından bulunuyor ve 1819 yılında hemen turizme açılıyor. O zamandan beridir, 33 milyondan fazla bu mağaraya turistik ziyaret amacıyla insan geliyor. Aslında bu mağaraya ilk girildiği tarih olarak 1213 yılını bulabilirsiniz. 1819 yılında ilk aydınlatma yapılıyor ve Habsburg prensi Ferdinand sanırım ilk soylu ziyaretçi. 1872 yılında, mağaranın içine tren yolu yapılır. Dünya'da bir ilk. Bizde bu trenin 2010 versiyonunu bekliyoruz. Beklerken ben devam edeyim. 1884 yılında ilk elektrikli aydınlatma yapılıyor. Dünya'da ikinci. Birçok modernleşmeden sonra 1965 yılında 4. Speleoloji Sempozyumu, bu mağara da Kongre Salonu denen yerde (video'da tavanından sarkan avizeli salon) yapılıyor. Çok havalı. Mağaranın ziyaret edilebilir son kısmında ise 10.000 kişilik konser salonu var. Kesinlikle çok havalı.

Yavaş yavaş tren hareket ediyor. Oturduğumuz sıralar ıslak. Tavandan damlayan sular ıslatıyor. Aşağıdaki bağlantıdan mağara içinde seyahati izleyebilirsiniz.

MAĞARA İÇİNDE TREN SEYAHATİ (GİDİŞ)

Parlak olan yerlerde diller yazıyor ona göre orada toplanıyorsunuz

Tren yaklaşık 5 dakika gittikten sonra, durdu ve büyükçe bir salonda ki çok güzel sarkıtlar ve dikitler vardı. Herkes anladığı dile göre sıralandı. Rehberlerimiz, Slovence, İtalyanca, İngilizce ve Almanca konuşabiliyordu. Biz İngilizce konuşan rehberi takip ettik. Toplam grup herhalde 50-60 kişi filan kadardı ve bizden başka Türklerde vardı :) ama her grubun başında rehber vardı. Neyse rehberimiz anlattı biz yürüye yürüye seyrettik. İtiraf etmeliyim, ilk girişte yaklaşık 200-300 m içerde tavanlar ve oluşumlar son derece kirlenmiş (1800'lü yıllarda meşaleler ve diğer aydınlatmalardan dolayı ve bir sürü insan isim yazmış) ama onun haricinde ben daha bu kadar güzel oluşumları olan başka bir mağara daha görmedim (Kitapta, Lechugilla mağarası hariç :). Gerçekten çok güzel bir mağara ve tarihçesi var. Etraftaki mağaraları birleştirmek için tüneller kazmışlar, savaş mahkumu Rus askerlerin yaptıkları köprüler, Almanların stok ettikleri yakıtları havaya uçurmak için partizanların, mağaranın bir başından öbür ucuna tam karanlıkta gidip havaya uçurmalarına benzer birçok hikaye var mağarayla ilgili. Ben tabii bu arada zemini ve korkulukları tetkik ediyorum. Beton özel bir beton, kaymayı engelleyecek şekilde ince kumdan yapılmış. Vallahi onların yalancısıyım. korkuluklarda enteresan bir malzeme kullanılmış, kesinlikle paslanmıyor ve paslanmaya karşı dayanıklı.

güzelliklerden sadece birkaçı..

güzelliklerin devamı..

Ehh, durur muyuz, Canan beni dürtüyor, rehbere soralım, bir iki kişinin ismini alalım diyor temasa geçmek için. Rehber'le koyu bir muhabbet koyuyorum. Mağaracı olduğumu öğrenir öğrenmez hemen işbirliğine girelim çok iyi olur filan diyor. Eşinin mağaranın sorumlusu olduğunu söylüyor ve herşeyi onunla paylaşabileceğimizi söyleyerek, trene bineceğimiz yere geliyoruz. Tabii ki hemen e posta adreslerini alıyorum. N'olur n'olmaz, Türkiye'de herkes mağaraları turizme açmaya meraklı bari uzmanlarından bir şeyler öğrenirsek düzgün açmalarına yardımcı olabiliriz. Ne de olsa 150 yıllık deneyim var yararlanmak lazım. Buradan

hemen bizim mağaraları turizme açmak için ne kadar meraklı olduğumuz lütfen çıkartılmasın. Turizme açılmasını önleyemediğimiz mağaraların bari koruyarak açalım endişesi taşıyoruz o kadar.

Yürüme parkurunun sonuna doğru, daha evvelden bahsettiğim konser vermek amacıyla kullanılan salona gelmeden önce büyükçe bir akvaryumun içinde "Proteus Vivarium" yani kısacası semenderi teşhir ediyorlar. Bunca mağaracılık hayatımda ilk defa bu kadar büyük bir troglobiti gözlerimle gördüm. Oh be sağolasın tanrım. İnanılmaz bir şey gerçekten.

Metin, anacım topumu bulamadım ama ben senin semenderi buldum. Gözünü seveyim sende benim topumu bul, rahata erelim :))

E posta adreslerini aldık ve trene bindik gene. Geriye doğru gidiyoruz. Geldiğimiz yere döneceğiz zannederken, mağara bize gene müthiş bir sürpriz yapıyor ve 20-30 metre yukarıdan ve duvar kenarından büyük bir salonun içinde geniş bir yeraltı nehrinin yanında bitiyor gezimiz. Trenden indikten sonra durup bu muhteşem galeriye bakıyorum. Büyük bir nehir karanlık bir delikten gelip şelaleler yaparak iniyor ve gene kayıplara karışıyor, bizde 20-30 m yukarıdan bunu seyrediyoruz. Vallahi çok güzeldi.

MAĞARA İÇİNDE TREN SEYAHATİ (DÖNÜŞ)

Mağaradan çıktık..Hafif güneş batmaya başladı ve gökyüzü sarımtırak, kırmızımsı renklere büründü. Çok güzel ama bizim de vaktimiz kalmadı. İtalya Dolomitleri bizi bekler. Arabamıza koyulduk ve bastık gaza. Akşamın bir vakti İtalya'ya girdik ama ne gümrükçü ve polis ne kontrol hiçbir şey yok. Sınırlar kalkmış.

Bir otoban'a girdik ve gittik..Postojna'nın tadı damaklarımızda kalarak.

Niye Bizim Çizdiğimiz Mağara Haritaları Genelde Kalem Gibi de, Yabancıların Çizdikleri Genelde Örümcek Ağı Gibidir?

2010-11-09T06:41:00.000-08:00

1. Türkiye'nin arazi yapısından kaynaklı bir olgu bu, mağaracılar olarak bizim yapabileceğimiz bir şey yok, kafamızın girdiği her yere giriyoruz..

2. Biz ana galeriyi araştırdıktan sonra hele bir de yan kollar yukarlardaysa, bakmıyoruz, uğraşmıyoruz.

Romanya'nın en derin mağarasına çimenlik bir arazide poponuzun ancak sığacağı bir yerden giriyorsunuz ve ekteki haritası olan mağara karşınıza çıkıyor;

Romanya'nın en derin mağarası V5

V5 mağarasının girişi !!!!...

Bizim için ana galeri ölçüldükten sonra genelde belki de zulüm geliyor veya enerjimiz bir anda tükeniyor psikolojikman. Hele hele önemli ve derin bir mağaraysa, uğraşmak çok zor geliyor olabilir.

Harita ve ölçüm, mağaracılıkta yapacağınız en meşakkatli işlerden biridir. Saatlerinizi alır, yavaş hareket edersiniz hele bir de ıslaksanız kimse tutmasın sizi değil mi dışarı çıkmak için!...bekle beni kamp, ateş ve yemek diyorsunuz içinizden..Ohh şöyle çıtır çıtır yanan odunların karşısında, özgür ortamda yapılan geyiğin tadı yenmez. Evet bunların hepsi doğrudur ammmaa...

1. Bir geziye gitmişsiniz ve bir ekiple içeri girmişsin ve ölçüm alıyorsunuz. Ölçüm alınmış, alınmış saatler geçmiş, yorulmuşsunuz, cm cm ölçüm alınmıştır ve nihayet bitmiştir ve yukarı çıkarsınız...Kamp biter eve gelirsin, ölçüm alan arkadaş bir de bakmışsınız

Aradan aylar geçmiş ve ölçüm notlarını kaybetmiştir...GÜLMEYİN ACI AMA GERÇEK bunlar başımıza geldi...Sizce Karlık'ın hala niye tam bir haritası yok diyorsunuz ha?
Aradan aylar geçmiştir ve çizile çizile kalem gibi birşey çizilmiştir NİYE çünkü ölçüm alınırken sadece rakamlar yazılmıştır hatta zaman zaman DEFTER veya KALEM almayı unutmuşuzdur, detayları unutmuşuz eee sadece o duvarları olan bir solucan gibi bir harita çıkmıştır çıka çıka...TÜH YAZIKLAR OLSUN BİZE ! buna harita mı denir?

bakınız örnek aşağıdaki;

Böyle bir mağaraya böylesine bir harita yakışıyor mu?

Birde bazı arkadaşlarımız vardır, her türlü eğitimi verirsin ölçüm eğitimi, haritaları anlatırsın bolca anlat babam anlat...Sonra bir ölçüm almaya kalkarlar eline yüzüne bulaştırırlar ya ben zaten hiç beceremiyorum bu işleri derler zeytinyağı gibi su üstüne çıkarlar. Sende affedersin kıçını yırt NEYMİŞ? tüm üyelerimiz ölçüm almayı bilecek, bilmesi lazım..LAN DE GET! diyorum kendime başka birşey demiyorum. halbuki verilen eğitimin NİMETİNİ göremez. Başka dernek ve kulüplerde bırak ölçüm bilmeyi, ölçüm alacak alet edevatları yoktur. Maşallah bizde 3 set var..
LAN ENDER, ona buna saldırma kendine bak. Seninde hala çizemediğin haritalar var. Doğru, bu kadar konuşmaya hala YAZÖREN haritasını detaylı çizemedim. 13 pafta beni bekliyor. Çizeceğim arkadaşlar çizeceğim ÇÜNKÜ bilimsellik adına yapabileceğim bir iş, çünkü harcadığımız o kadar EMEK, PARA ve ZAMAN'ın heba olmasını istemiyorum, çünkü arkamda birşeyler bırakmak istiyorum, çünkü, çünkü seviyorum o kadar.

Çukurpınar, Türkiye'nin en derin 2.mağarası

Tamam tamam siz en iyisi harita çizin de nasıl çizerseniz çizin, vazgeçtim iyisinden kötüsünden. Yalnız ÖLÇÜM alıp, aylar sonra çizmeyip ölçümleri kaybettim deyip BİZİ bir daha aynı mağaraya götürtmeyin olur mu?

Düdencik, gene dibini göremedik !

2010-11-02T06:24:00.000-07:00

Sevgili ASPEG ahalisi,

Bir kurbağanın ardından adlı gezimizden döndük. Tabii ki kurbağayı bulamadık :))..Yine de çok güzel bir gezi geçti ve cem omurtak ilk dikey mağara tecrübesini başarılı bir şekilde gerçekleştirdi ve iki AKÜMAK'lı arkadaşımız Leyla ve Ali, evet bir tane daha Ali, tit eğitimi aldılar.

Geziye gitmemizin ilk amacı, kurbağayı bulmak ve geri dönmekti. daha sonra Metin arkadaşımızın "ya ben uzun zamandır mağarada kamp yapmadım" demesi üzerine gazı alan ben, havva ve ali a'nın katılımı ile zımba bir ekip olacağımız kanaati ile "tamam lan dipleyelim, madem gidecez bu kadar, dibe ulaşmak için kampta atarız" diyerek herkese gaz girmeye başladım. daha sonra herkesin 2-3 çanta taşıması gerekiyor dememin ardından gelen (!), "öhö, öhö endercim benim boğazım ağrıyordu", "ya bak şimdi orta kulak iltihabı oldum, iğneler yiyiyorum" ve "kalın ve bet ve gitmiş bir ses ile ali aytan'ın hakkaten hastalıklı sesi" eğer telefonda uydurduysa helal olsun çok iyi kandırdı beni..ve benzeri yakınmalar ve son dakka hastalanmalar ile ekip 3 yeni üyeyle birlikte toplam 7 kişi kaldı.

Ama ben bir kere dolmuştum, düdencik çukurdan sonra gördüğüm döşemesi ve kendisi en zevkli bir mağara olarak geldi bana ve dibini görmek istiyordum. Bütün mağara boyunca bastığın yerin traverten olduğu kaç tane dikey var allah aşkına !! :))

Foto 1: Leyla ve Oana, Düdencik'in girişine bakarken..

Gülşen aradan frenleme yapıyor bana, "ya ben düdencik'ten ayvacık'a geçeceğim çok yormayalım kendimizi" falan filan...Ehh dedim kendi kendime n'apalım, kamp yapmadan dibini görürüz. Zaten -250 m'ye kadar mağara döşeli. Oraya gelmemiz en fazla 5 saat sürer, ikinci günde bir kere daha girer, uzun bir galeri ardından kısa inişler var 20'lik 15'lik, çat mağaranın dibinde oluruz düşünceleri ile Antalya'ya indik.

bir de baktık, Kartların üzerinde ASPEG yazılı ufak pankartlar :))) Sağolsun Sait hocam bizi ASPEG pankartları ile karşıladı. Sarmaş dolaş ve AKÜMAK'lı arkadaşlarla tanıştıktan sonra hemen otobüsümüze atlayıp yola koyulduk. Cevizli'ye geldiğimizde sabah 2,30 gibiydi ve Belediye'den bizi bekliyorlardı. Düğün salonunu açtılar bize yatmak için ve uyardılar 10:00 29 ekim törenleri olacak o zamana kadar toparlanmanız lazım dediler.

Foto 2: Soldan Sağa: Leyla, Cem, Ali, Gülşen, Oana, Ben, Sait hoca, Tukaş lokantasında kahvaltı yaparken

Hemen betona attık matları uyku tulumları, bir tarafta cem, öbür taraftan gülşen başladılar horlamaya..Neyse kıt bir uyku ile ettik sabahı. Belediye görevlisi bize bir araç ayarlandığını söyledi. çantaları topladık ve beklemeye başladık. O sırada öğrenciler gelmeye başladı ve bando mızıka önde...Çok güzeldi, veletler pırıl pırıl..."abi siz dağcı mısınız?" soruları arasında birer birer salona girdiler. Zavallılar işkence çekecekler. 29 Ekim'i büyüklerin uzun konuşmalar yaptığı sıkıcı bir salona tıkılmış saatlerce öğretmenleri tarafından devamlı "uslu otur" diye uyarıldıkları bir gün olarak hatırlayacaklar.

Ondan sonra bir ambulans geldi. Birisine birşey filan oldu zannettim meğersem bizim malzemeleri taşımak için gelmiş ambülans. Mağaraya da ambülansla gitmek herhalde yukarıdan bize gönderilen kötü bir işaret diye düşündüm, sonra silkindim ve bu düşüncelerimden sıyrıldım. Istanbul'u terk ederken, bir fırtına bir patırtı gürültü sanki gök yarıldı, içindeki her şey yere düşüyor. Bizim dostlarda sanki bu işi ilk defa yapıyormuşcasına ama bizi düşündükleri ve sevdikleri için " aman ender, içeride kamp yapmayın, sel gelir", "bak müdür, şimdi radyo da duydum, Akseki taraflarında fırtına varmış, bu karstik arazilerin durumu belli olmaz yağar yağar, yeraltında birden sular birikir doğru mağaraya, aman dikkat"...."merak etmeyin arkadaşlar, cuma çok az yağmur, cumartesi ve pazar güneşli olacak...merak etmeyin"..

Foto 3: Cevizli Belediye'sine ait ambülans. Fransa'dan hediye edilmiş..

Neyse...Tukaşlı lokantasında çok güzel bir kahvaltıdan sonra, önde resmi araç, arkada ambülans kamp yerine vardık.

Kampı attıktan sonra, hemen çantaları ayırmaya başladık. İniş planı şöyleydi. Ben, Sait hoca önden döşeme için inecektik. Yanımızda 3 ağır çanta var. Ben ok hallederiz diye düşünüyorum. Cem, yeni üyemiz ilk 55 m'ye inecek nasılsa döşeme yaparken yavaş olacağız ekip olarak cem'de arada yavaş yavaş istasyonları geçer diye düşünüyorum. Bizim ekibin girişinden yaklaşık 4-5 saat sonra da Gülşen ve Oana girecek ve bizi döşeme yaparken yakalayacaklar. Onlarda da 2 çanta var. Tamam dedim kadın mağaracılar ama 2 çantayı taşırlar artık diye düşündüm. Sonrasında da hep beraber inebildiğimiz yere kadar, ki ben -250 m diye planlıyordum (nasılsa döşeme yapılmış) ineriz ve beraberce erken bir vakitte kampa döneriz.

Foto 4: Kamp yeri, yerleşme esnası

Foto: 5, İlk ekip mağara hazırlanırken; Ben, Cem ve Sait hoca.

Mağara ağzına geldik döşemelere başladık. önden döşeme yapacağım için hafif gitmek istedim. "Sait hocam, 2 çanta taşır mısın" "taşırım"...kendi kendime zorlanacak ama nasılsa hem iniş hem de inişin altında çantaları paylaşacağız diye düşündüm. "Cem, sen bir tane çanta alır mısın?" "alırım abi". Ok dedim ve başladık döşemeye.

Önden gittiğim ve hafif olduğum için, yaklaşık 15- (arada beklemeler hariç) 20 dk sonra aşağıdaydım. Cem, yeni olmanın getirdiği ürküntü ve ilk defa çantayla inmesinden dolayı, bir iki yerde takıldı ama genelde başarılıydı ve belli bir süre sonra yanıma geldi. Sait hoca maalesef her istasyonda takılmıştı. Ağır çantalar yormuştu. Ee, dile kolay 250 m ip var içinde çantaların :)). Haftada yaptığı düzenli sporda yetmemişti.

Kısa bir görüşmeden sonra Cem'le beraber yukarı çıkması gerektiğine karar verdik ve gülşen'e bağıra bağıra gelmesini söyledim. Gülşen'le döşemeye devam edecektik. Gülşen geldi ve biz devam ettik. 3 ağır çantayla. Allah'tan beklerken diğerlerini bir sonraki inişi döşemiştim. Hemen indik ve devam ettik. Cadı kazanlarını geçiyoruz ve inişleri döşemeye başladık. Acayip güzel gidiyoruz, son derece keyifliyim.

Foto 6: Döşeme yaparken, ilk 55 m, derenin sağ tarafından su gelmeyecek şekilde döşüyoruz.

Foto 7: Düdencik, ilk iniş, 55 m, soldan döşeme yapıldı.

Foto 8: İnişlerden bir tanesi, mağaranın tabanı hep traverten gidiyor.

Alengirli bir cadı kazanına geldik. Geçen nisan'dan beri 4-5 defa burayı geçtiğim için gayet iyi hatırlıyorum. Bizden herhalde 3-4 gün önce, sel gelmiş mağaraya, bütün sular çamurlu ve dibi gözükmüyor. Kıyıda köşede türbülansla meydana gelen köpükler hala duruyor. Suyun içindeki basacak yerleri bulduktan sonra karşı tarafa atlıyorum, allah'tan daha yukarıdaki eşiği buluyorum suyun içindeki ve çok ıslanmadan geçiyorum. Gülşen maalesef yanlış bir adım atıyor ve "laaap" boğazına kadar suya gömülüyor. Neyse hemen yardım edip karşıya alıyorum ama ıslandı bir kere.

Foto 9. Düdencik değişik açıdan

Döşeme yapmaya devam ediyoruz. Uzun inişin ortasında bir yerde yemek yerken, İspanyollardan kalma bir askı görüyorum. Gülşen üşüyor. Kurbağa'nın olduğu yere indik ve başladık aramaya. Aramadan bir sonuç çıkmayacağını bile bile aradık..Bayağı indik hagada hugada ama nafile. Dönüşe geçtik, Gülşen'in ıslanması daha derinlere inmemizi olanak vermiyor arkada yorgun bir ekip var, Düdencik gene buraya kadarmış deyip ters yüz ettik. Dönüşe geçtik derken döşemeyi toplamaya başladık. İlk iniş'ten sonraki inişin altına kadar topladık malzemeyi.

Foto 11: Otobüs beklerken.

Foto 10: Göbek şov...Sadece ağır çantalar taşımadık tabii ki :))

Foto 12: Konuşulanlar sansürlü...:)

Ertesi gün, Oana, ben ve Cem girdik, son çantaları çıkartmak için indik. Çantaları toparladık ve çıktık. Bu sırada Gülşen, AKÜMAK'lı arkadaşlara kayada tit eğitimi verdi. Akşam ateşbaşı muhabbeti inanılmaz güzeldi ve Ali Aytan'ı sık sık andık.

Ertesi sabah çok güzel güneşli havayı fırsat bilip, kamptan Cevizli'ye 40 dakikalık sırtımda çanta ile yürümeyi çok ama çok özlemişim. İyi stres attım.

Foto 12: Akşam malzeme yıkarken.

Foto 13: Gülşen, gene...

15:30 otobüsle Oana ve ben İstanbul'a doğru yola çıktık....

Evet, düdencik'in dibini göremedik ama ilk amacımıza ulaştık.

Telefonla Metin'le konuşuyorum "metin, kurbağayı bulamadık" metin'den cevap "oh bee !", iki dakika sonra "o zaten sularla daha derinlere inmiş ve ölmüştür zavallı" oldu...

Foto 14: Bir kahvenin kırk yıl hatırı var. Cevizli Belediye başkanımıza, çalışanlarına ve Tukaş lokanta sahibi arkadaşa yardımları ve kahveler için çok teşekkür ederiz.

Foto 15: Ekibimiz...:)

Fotoğraflar: Oana Chachula, Ender Usuloğlu

Eskişehir Yollarında

2010-08-08T15:50:00.000-07:00

Geçen aylarda Eskişehir AKUT Muharrem abiden gelen ihbarları değerlendirmek üzere yenipazar ilçesine gitmeyi planladık. Belediye başkanı Cengiz bey ile görüştük ve bize belediye misafirhanesinde yer ayarladı. Son dakika katılımı ile Ahmet bize sürpriz yaptı ve ben, ceyhun, emrah ve ahmet yollara koyulduk, ortada buluşmak için. Ceyhun uzun zamandır mağaralara gelmemişti ve pazar günü nöbeti olmasına rağmen geliyorum dedi...Yok yok mağaracılık kanında zehir gibi dolanıyor farkında değil ceyhun :)..

Benimde bu yazım trenlerden açıldı galiba..Trenle Eskişehir'e gideceğim. Ahmet tren'e yer bulamadı aynı saatte 1 saat sonraki trene zor bela bir bilet buldu. Tren ne kadar popüler olmuş da farkında değiliz. E tabi, öğrenci 7,5 tl yetişken 20 tl olursa, dolup taşması normal. Akşam 5:50'de tren kalktı ve 9:45'de Eskişehir'e vardık. ankara'dan dostlar tabii ki erken gelmiş civcivli Eskişehir yollarında volta atıyorlardı. Neyse 10 dakika bekledikten sonra bir baktım uzaktan ceyhun, sarmaş dolaş olduk. Emrah arkadan yine sarmaş dolaş..öpüştükten sonra Ahmet'i beklemeye koyulduk. 23:30 gibi o da geldi ve ceyhun'un arabasına atladık ver elini yenipazar.Ceyhun arabası da peugeot 307, havalı mı havalı yani...ama zavallı araba yenipazarın eski yollarında 2-3 defa altını vura vura gecenin bir vakti takım taklavatını bırakmadan vardık. Sarhoş polis mustafa ile "ben heryere giderim, her türlü mağaraya girerim" muhabbetini yaparken misafirhane'nin anahtarını aldıktan sonra koğuş gibi ama temiz ve düzgün odamıza yerleştik.

Ertesi sabah kahvehane'den biri bize gel gel yapıyor. Cemalettin bey'le buluşuyoruz. Hızlı bir kahvaltıdan sonra çay üzerine ihbarları konuşuyoruz..İhbarlar biri Tozman yaylası düdeni..Bu isim bana tanıdık geliyor ama neyse dedim...Vurduk kendimizi yollara ve ilk Tozman yaylasına çıktık.

bu yaylada ve civardaki jeolojik yapılanmada kireçtaşı kalınlığı çok fazla değil ve şapka gibi en üst taş örüntüyü kireçtaşı yapıyor. Yaylada 2 tane düden var. Birincisine girmek için hazırlık yaptık. Ağustos sıcağında gölgede 10 dakika giyinir gibi yaptıktan sonra haldır haldır mağaranın ağzına daha serin bir yere kaçtık.

Dar bir sürünmelik yerden (foto'da sağ altta kalıyor) girdik. İlk su girintisine geldiğimizde bir baktım suda balık yüzüyor, "ana aaa burada balık var millet" şeklinde şaşkınlık ifadelerinden sonra ekteki fotodaki balığı meşhur ettik. Bu mağarada her suda balık vardı, hem de bayağı. Sonradan öğrendik işin sırrını, düdene batan suyu az biraz yukarda set çekip gölet meydana getirmişler ve balık atmışlar. Zaman zaman bu gölet çok yağışlar da taştığı için oradaki balıklar hoppp! düden'e bir iki...

Mağaradaki su soğuk ve giderek cadı kazanları büyüyor büyüyor ve derinleşmeye başlıyor..Bu arada her yere kafamızı sokuyoruz gidiyor mu diye...En son bölümde yaklaşık çok derin, acayip soğuk ve 50-60 m giden devamlı bir suya geldik. Kah baca geçişleri yaparak kah öbür duvardan bir şekilde destek alarak ama hep suyun içinde, göğsümüze kadar, ilerledik Emrah ile. en sonunda tavan geldi ve 5 cm yer bıraktı bizlere. Emrah bir yerden çene altına gelecek kadar suya girse bile devam edemeyeceğimiz en azından dalarak devam edebiliriz hayali ile geriye ceyhun ve ahmet'in yanına döndük. Kısa bir ölçüm alalım mı almayalım mı muhabbetinden sonra "almayalım diye" karar verdik. Hemen hemen her yerden gelen kollar bize bayağı bir iş çıkartacaktı ve diğer ihbarlara da bakmak lazımdı. Su içinde bayağı üşümüştük sıcağa çıkınca oh dedik. İnsanoğlu bu 2 saat evvel sıcaktan kaçıyorduk, şimdi sıcağa kaçıyorduk...

Çıktık mağaradan ama bizi kesmedi tabi. Diğer düdene bakmaya karar verdik. İki düden arası kuş uçuş en fazla 200-300 m'dir. Birbirlerine çok yakın bu düdenlere farklı dereler batıyor. Arada yolda tulumlar üstümüzde 40 derece sıcakta güneşin altında yürüyoruz ama memnunuz. İkisinin arasında bir de obruk var dediler bizde ona da bakalım dedik ama kapalıydı. Diğer düden'e birileri girmiş Ankara'dan dediler. Neyse biz eksik kalmayalım dedik ve girdik. Burada kısa kısa 2-3 ip inişi var ve bizim uzun ipleri oralara kullanmak zorunda kaldık. E tabi gene her kola baka baka ilerledik ve başta ip çok lazım olmaz deyip, 1 tane ipi geride bırakmıştık ve biz gele gele büyük bir inişe geldik (toplamda 17 m gibi birşey). İp olmadığı için oradan döndük ama ben dejavu oldum çakılan dübelleri görünce. Bir anda 1980'lerin sonundaki yaptığımız mağaracılığa geri döndüm :))

Mağaranın ikinci ağzından koyun leşinin yanından çıkarken

Çıktıktan sonra benim içim içimi yediği için cemalletin bey'e yenipazar'da internet var mı internet diye sormaya başladım.Tay projesinde haritası var mı yok mu diye bakacağım. Restaurant sahibi çocuğun tam bizim yemekler hazırlanırken bilgisayarı açıktı hemen girip baktım. Vardı. MTA 2001'de çizmiş ama o büyük inişten sonra harita daralarak ? işareti koymuşlar. O mağaranın en azından orada daralmasına imkan ihtimal yoktu. İnemedik diye içim içimi yemişti. Bizde köfteleri yiyip, duş alıp sakin bir şekilde odamıza çıkmıştık. Tabi çıkmadan Ahmet gene bize sürpriz yaptı, abi aile işi var benim gitmem lazım dedi.."hayda, atilla mayda yani"...Tabi ki gene bilet filan bulamadı Istanbul'a dönüş'e..Ee n'olcak? olacak olan Ceyhun'la beraber Ankara üzerinden Istanbul'a varacak olacağı buydu. Öpüştük koklaştık ve ikisine de güle güle dedik...

Ertesi sabah kahvaltı'dan sonra klasik çay üzerine muhabbetimizi yaptıktan sonra gene yola koyulduk. Emrah'la ben varım. Tepe'nin üstünde bir obruk'tan bahsettiler, defineciler sallanmış 10 m gidiyormuş filan. Allah akıl fikir versin bu definecilere, yuh diyorum başka birşey demiyorum adamlar hery yerde ve her yeri kazıyorlar. Dürüstçe çalışsalar daha fazla para kazanırlar ama dürüst işe gelince tembel oluyorlar..Neyse meşelik ormanımsı yere daldık..oramız buramız takıla takıla bulduk yeri. 15m*10m çapında bir çöküntünün dibinde bir delik var. İndik çöküntüye..İki doğal bağlantı yaptıktan sonra hemen giyinen emrah, sallanıverdi aşağıya...İndikçe nefesi açıldı emrah'ın indikçe nefes açıldı. Bayağı bayağı nefes alıp vermesini rahatlıkla duyuyorum..."Emrah, hayırdır birşey mi var?" "yok abi"...Allah allah? "bitti burası". "ok gel gelirken iyi bak etrafına bari hiç olmazsa 2a haritasını çizeriz diyorum" "ok"....Çıkmaya başladı ama nefes dinmeyecek gibi...Geldi çıktı..Sanırım kahvaltı üstü aşırı adrenalin iyi gelmiyor bünyeye...:))

Çıktık ve arabaya gittik. Ee n'apcaz? bizi kesmedi bu. Düdene bir daha inelim ben çok merak ettim o inişten sonra gidiyor mu? bir de haritada uzunluk 700 m civarı bir şey yazıyor, halbuki yan kollarla beraber orası çok rahatlıkla 1000 m geçer uzunluğu. Kireçtaşının kalınlığı ve giren suyun aşağıda çıkan yer ile kot farkı yaklaşık 300 m. MTA'nın haritası -70 m'de bitiyor..yani acaba?

Daldık içeri bu sefer tüm ipleri alarak. en son bıraktığımız yere döşemeleri bir kere daha yaparak (çünkü toplamıştık ipleri) gitmemiz 1 saatimizi aldı. Hemen döşedik ve indik. Şahane güzel bir inişin sonunda henüz yeni yeni traverten kaplamaya başlamış yeni oluşumlar gördük. Mağara gidiyordu soru işaretinin olduğu yerde ve bizde heyecanla devam ettik..yatay bir parkurdan sonra bir 8 m'lik iniş daha geldi..Acayip sevindim yeni keşif diye taa ki dübeli görene kadar. hayda buyur burdan yak...MTA gelmediğine göre bu dübeli kim çaktı buraya MAD mı?.. MAD'da öyle dübel çakmaz ki? Neyse oradan da indik. Mağara yatay bir parkurdan sonra hafif mağara gidiş yönüne doğru 15 derecelik eğimli yeni bir fay hattına girdi. Hagada Hugada devam ediyoruz..ediyoruz derken yaklaşık -90-100 m arası bir yerdeyiz. Sözün bittiği derin suyun başladığı yere geldik. Derin bir gölle sifon yapıyor ama gölün kenarından görebiliyorsun alta doğru devam ediyor mağara da biz gidemiyoruz. Bir anda hayal kırıklığı yaşadım. Neyse ki 10 dakika sonra geçti sonuçta iki kişi canavar gibi -100 m derin, 800 m uzunluğunda bir mağaranın dibini görmüş olduk. HAKAN devreye gir hocam, dal şuraya da devam ettirelim mağarayı diye Hakan'ın kulaklarını çınlattım.

Tam söz verdiğimiz gibi akşam 5:15 gibi dışarı çıkmıştık. Arabayı yaklaşık bir 10-15 dakika bekledik. Neyse ki araba göründü tam önümüzde yavaşlayıp "takır takır" etti ve durdu. Duruş o duruş bir daha çalıştıramadık. Meğersem trigger kayışı kopmuş.."Sıçtık dedim" kendi kendime..Mihailgazi'den kalkan 7:30 minibüse ulaşmamız lazım. Neyse Cemallettin abi allem etti kallem etti birilerini çağırdı ve biz yaklaşık 20 dakika sonra Renault Toros SW içinde yaylalardan kendimizi mihail'e inerken bulduk.

bu arada, belediye başkanının bize yardım etmemesi tuhafımıza gitti, bende cemalettin abi "başkana getirdiğimiz dergiye el koy ve verme dedim senin olsun"..

Mihailgazi'den minibüs, Eskişehir içinde taksi, ve nihayet hızlı tren'le ankara. bu arada ilk defa hızlı tren'e bindim. Oldukça konforlu ve hoş bir tren. Vallahi de billahi de 250 km'yi gördüm...Arada hızlı gidiyor allahı var.

Saat artık sabahın 1:46'sı, yan odada emrah uyuyor sağolsun beni evinde misafir ediyor. Bende manyamış gibi yazıyorum artık yeter..

Sabah selim, serdar bayarı ve belki koray'ı gördükten sonra tren'le Istanbul.

Herkese selamlar. Müthiş ve bol mağaralı bir haftasonu geçirdik. bu trenle mağaraya gitmek hoşuma gitti. Eskişehir'e daha sık gelmeliyiz.. Düşünsenize 15 kişi trende, 4,5 saat yiyip, içip eğleniyor sonra mağaraya giriyor...güzel güzel yapalım derim.

2007 Gelen 36'lı Amerikalı'dan Birisi

2010-08-05T08:09:00.000-07:00

Sene 2008 . Amerikalının biris mail atıyor. Aladağlarda bir mağara var. Potansiyel derinlik rekoru. Sene 2007 israilliler mail atıyor " Aladağlarda potansiyel derin mağara". Sene 2001-2002-2003-2004-2005 Ukraynalılar Aladağların altını üstüne getiriyor. Bu çalışmalar sırasında bir grup ukrayna orijinli israilli ukraynalıların kampından kovuluyor disiplinsiz davranışları yüzünden. Sonra her nasılsa bir "Black Aladag" muhabbeti başlıyor. Amerikalılar, İsrailliler ve Bulgarla olaya müdahil oluyor. Ama en entersanı 2007 de ülkemize gelen 36 amerikalıdan birisi olan bir zat benden durmadan Aladağlar'ın 25.000 lik haritalarınıu, jeoloji haritalarını vs isteyip duruyor ve Türkiye'ye geliş sebebinin derin mağara bulmak olduğunu söylüyor. Bu zat aşağı yukarı 2-3 yıl kadar Sırbistanda da çalışıyor. Hatta bir ara Aladağlarda kayboluyor ve bulunduğunda biyolojik araştırma yaptığı ifadesini veriyor. 2007 yılının gazetelerini karıştırırsanız bu bilgilere rahatça ulaşırsınız. Ama bana ve başkalarına söylediği ise ingilizce öğretmeni olduğu yönünde. Hatta bir ara Tunceliye, Munzurlara, terörün en bol olduğu bölgelere gidiyor.

Sene 2009 israilliler mail atıyor. Aladağlarda potansiyel derin mağara. beraber yapalım. Verdiği cevap şu. O bölge problemli. Ukraynalılar bahsettiğiniz yerin altını üstüne getirdiler. Zaten bahsettiğiniz yerde insaniz inseni en fazla 200m ye inersniziz. ben ilgilenmiyorum. Sene 2009 amerikalı mail atıyor. Bu sene bir üniversite kulübünü eğitiyorum. Onlarla Black Aladag ekspedisyonu yapacağım. verdiğim cevap şu : ilgilenmiyorum o bölge ile. O bölge problemli.

Sene 2009. Büyük organizasyon yapalım deniyor. Toplanılıyor karara bağlanıyor. Pınargözü...
Çalışmalar başlıyor.
Sene 2009 . Dergiyi ancak sen çıkartırsın deniyor. Tamam federasyon adına çıkartalım deniyor.
Sene 2009. İnsanlar kırılmasın diye dergi yayın kuruluna her kulüpten bir kişi bulunması için telefonlaşmalar yapılıyor. Herkes olumlu yaklaşıyor. Ama bir telefon görüşmesinde ayıp olacağı söyleniyor ve bu işi ....... adlı kulüpten ...... isimli kişinin yapması iletiliyor. hararetli bir konuşma sonrasında " sırtımda yumurta küfesi değil alın o zaman yapın diyorum" ve çekiliyorum

Sene 2009 Pınargözü için DSİ den destek alınıyor, O sırada yapılan bir telefon görüşmesinde bir takım kişilerin bana alerjisi olduğu söyleniyor. Buna rağmen Pınargözü çalışmaları devam ediyor.

Sene 2009 amerikalı bazı kulüplerle aladağ işi organize ediliyor ve 2010 da yapılması düşünülen Türk Mağaracılığında bir mihenk taşı olacak Pınargözü çalışması ile aladağ olayı bir şeklide çakıştırılıyor. Alın sırtımda yumurta küfesi değil diyor ve yine çekiliyorum. çokta rüttütü yani

Eeee derinlik hırsı iyi niyete karşı galip geliyor. gavurun b...ku bile tatlı

Eee bakın ev sahibi böyle yaparsa gavur ne yapar

google translate ile çeviridir

......bize bu yıl öncesinde açık istemiyordu . Bölge içinde çok kötü (orada bilgi henüz) kaya tırmanışı için iki delik nüfuz elde edilebilir bu bölgedeki mağara faaliyetleri dışında hiçbir güvenilir bilgi olduğunu ve bize göre anlaşılır hareket , ancak gelecek için iyi Başkaları ne arıyor? . zorluk deliklerin yerini büyük mesafe bölgede ağırlıklı olarak ve üzerinde yatıyor. Bunlardan , vadi görülebilen birçok duvarında büyük miktarda bulunur.olasılığın yüksek olduğu Türkiye'nin karst bölgeleri önümüzdeki birkaç yıl içinde bizim eylem hedefi olacağı tahmin edilebilir.

Kırmızı satıra dikkattinizi çekerim

bende bu heriflerle çalıştım. ama benle çalıştıkları sürece amelelik yaptılar. yüz vermemek lazım.

Tüm türk mağaracıularının katılacağı pınargözü gibi bir olaya yeğlenmiş olduğu üzücü. İşin enterasını BUMAK, BUMAD ve MAD gibi yıllarını bu işe vermiş kulüplerin mağaracıları duruken.

Aynası iştir kişinin lafa bakılmaz... diyor ve Yunus'tan bir şathiyye ile satırlarıma son veriyor küçüklerin gözlerinden büyüklerin ellerinden öpüyorum

çıktım erik dalına,anda yedim üzümü
bostan issı kakıyıp,der ne yersin kozumu

uğruluk yaptı bana bühtan eyledim ona
çerçide geldi aydur,hani aldın gözünü

...k koydum kazana,poyraz ile kaynattım
nedir diye sorana, bandım verdim özümü

iplik verdim cullaha,sarip yumak etmemiş
becid becid ismarlar,gelsin alsın bezini

bir sinek bir kartalı,salladı vurdu yere
yalan değildir gerçektir, bende gördüm tozunu

bir küt ile güreştim, elsiz ayağım aldı
güreşip başamadım,gövündürdü özümü

balık kavağa çıkmış,zift turşusun yemeğe
leylek kodok doğurmuş,baka şunun sözünü

gözsüze fısıldadım,sağır sözüm işitmiş
dilsiz çağırıp söyler,dilimdeki sözümü

bir öküz boğazladım,kakladım sere kodum
öküz issı geldi der,boğazladın kazımı

tosbağaya sataştım,gözsüz sepek yoldaşı
sordum sefer nereye,kayseriye azami

Her zaman bir 10.köy vardır

YAZAR: filveköylü

Gülşen mağaracılar diyarında

2010-08-02T03:02:00.000-07:00

Apusent dağı kamp merkezi . Burada her tarafta mağaracılar var. Balkanlardan aynı arızaya bel bağlamış insanlarla hep beraberiz. Süper bu! Herkesin Srt setinin olduğu kaskı başında insanların toplandığı şahane bi ambiyans… Bu topluluğa Petzl mı Bmw mi? ya da Alfred Martel mi ? Alfred Hitchcock mu ? gibi Abuk anketler uygulasan sonuçları bellidir.

Ne yazık ki Ben bu mağaracılar diyarına son gün yetişiyorum. Sabah erken kalkıp bir koşu 5 km yaparken bazı mağaracılar daha erken kalkıp hazırlanıp kurtarma eğitimi için arabalara doluşmuş gidiyordu. Yolda hepsiyle selamlaştık. Canlarım benim. Kampa vardım.

Oana, "Hi five , vay five" bi şeyler derken Romanya’nın en derin (540 metre) mağarası V5 gideceğimizi anlıyorum. Bu da süper. İşte istediğim bu! Mağaranın ağzı bubi tuzağı gibi bir metre çapında var yok…

İçerde ise Alice harikalar diyarındaki küçük kapı gibi küçük demir bir kapıdan geçip ilerliyeceğiz. Bu sefer Apusent Dağı mağaracılar diyarındayız bakalım bizi nasıl süprizler bekliyor.

Mağaraya Oana, Norbert, Coti ve mağaranın içinde tanışacağım üç Macar mağaracıyla giriyoruz. Çok keyifli ve rahat ilerlerken bir anda her şey değişiyor.Ama yine de bizim için eğlence

sürüyor. Dört kişi (Coti, Norbert, Oanna ve ben) 188. Metredeki salondayken yukarıdakiler sel geldiğini haber verdiler.

Mağaranın çıkışı kapanmıştı. uzun süre daracık bir balkonda serpintinin altında beklemek zorunda kaldık. Bu bekleyiş sırasında üşümemek için alüminyum battaniyeler altına bir birimize sarılarak şarkılar söyledik.

Ancak birkaç santimlik salınımlarla yukarı aşağu sağa sola ritimlerle dans ettik.

Mağaracılık teknikleri açısından bu hareketlerin yeri olması da bizim ısınmamızı sağladı. Ve moralimiz hep yüksekti.

Bu arada aşırı su yüzünden aslında bu dansın hiçte sağanak olmayan serpintiler altında yapıldığını söylemem gerek.

Giriş açıldığında partide ki eğlence doruk noktasına varmıştı artık ipten yerçekimine karşı süzülen yağ gibi ilerliyordu.

Dışarıdaysa Macar ekibin yanında getirdiği beyaz şarapla neşemiz tam yerine geldi.

Türk ekibine böyle incelikleri örnek olmalı. Mağara çıkışlarında sıcak kırmızı şarap, çikolata , şömine ateşi kendim için değil mağaracılığa teşvik olsun.

Çıkışta Ender, Razvan ve Adinaya bir heyecanla anlatmaya başlıyorum.. Romanyalara kadar gelip mağarada sel görmemek olur muydu?

Gece kapta kocaman kütüklerle dev bir ateş yakıldı. Cananla bir ara şarkı söyleyip göbek bile attık o derece keyfimiz yerinde. Şarkılar muhabetler derken bir ara Türk ekibinden (Özgün, Baturay, Selçuk ve ben) şarabın ve yayılmacı genlerinin etkisiyle halaya durdu neyse ki bu durum çabuk atlatıldı. Bundan sonraki günlerde Romanyanın yeşillikleri içinden köyleri ve şatolarını gezgdiğimiz Bükrteşin tarihi Caddelerinde dolaştığımız harika günler bizi bekliyor..

BSU Kampı Romanya

2010-07-25T08:06:00.000-07:00

Bira fıçısına benzeyen bungalovlar

Bir önceki BSU kampına katılanlar, mutlaka bu kampa da katılacağız demişti. Geçen sene Antalya'da yapılan kampa bizden; Ender (ve ailesi), Gülşen, Ceyhun ve Sinan katılmıştı. Bayağı eğlenmiş, mağaracılık adına hiç bir şey yapmamamıza rağmen, kişilerle ilişkileri geliştirmiştik. Bu seneki 14-17 Temmuz'da Romanya'nın Macaristan sınırına yakın dağlık bölgede yeni yeni (maalesef) turizme açılmaya başlamış olan nefis bir dağ silsilesinde gerçekleşti. Bükreş'ten araba ile 10-12 saatlik bir uzaklıkta olan yer doğanın içinde muhteşem çam ağaçlarının arasında ve tam bir mağaralar cennetinin ortasında yer aldı. Romanya'nın birçok ünlü mağarası buradaydı; en güzeli, en derini, en uzunu v.b.

Kamp alanı, sağ tarafta akşamları yakılan kamp ateşi yeri. Krikor
ateşinden bu yana böylesine büyük bir ateş görmedim :)

Burası kayıtın yapıldığı ve odaların olduğu ana bina, görüldüğü üzere
henüz tamamlanmadan kullanıma açılmış, bizim odadaki
tuvalet ve banyo yeni yapılmıştı.

Tarih yaklaştıkça, vize işlemleri bizi çıldırttı ama sağolsun Romanya federasyonun davetiye sayesinde, vize paraları vermekten kurtulduk. Sonra Bulgar transit vize sorunu çıktı..Bir sürü insan "kesin Bulgar transit vizesi almanız lazım, şöyle yaparlar böyle yaparlar" dediler bazıları ise lazım değil abi dedi...Artık transit vize alma zamanı geçtiği için bundan vazgeçtik ve riski göze aldık. Geliyorum diyenlerden sadece ben (ve ailem) ve Gülşen gelebildi. Sinan'ın yeterince ciddi sorunlarından dolayı vize alamaması, Ceyhun'un ise kayıplarda olması ve Gülşen'in vizenin bizden 2 gün sonra başlaması sebebiyle, biz ailecek 12 Temmuz akşamı gece saat 10:00'da Sirkeci garına intikal ettik. Burada da bizi kötü bir sürpriz bekliyordu. Çerkezköy'e kadar otobüsle gidilecekti. Sirkeci-Çerkezköy arası raylarda bir problem varmış da...Haydi otobüse doluştuk ve gecenin 11:30'u gibi trene bindik. Bizim yataklı vagon direk Bükreş'e gideceği için Romen vagonu ve kondüktörü'de Romen. Yer olmadığından eşim, ali ve elif bir kompartımanda 3 kişilik yerde yatacaklar bense tek kişilik biletim ile yabancıların yanında yatacaktım. Kondüktör hemen bize 2 ayrı 2 kişilik kompartımanlar ayarladı ve kaş göz işareti yaptı. Neyse ki buna alışkındım hemen bir şeyler sıkıştırdım adamın eline, sağolasın dedik. Ve başladık tren yolculuğuna..Bir başka hayal kırıklığı...Saf saf tren'de restorant vagonu beklerken, bizim kondüktörün kendi eliyle hazırladığı sandöviçlere kaldık..Neyse buna da şükür dedik..Tıkır tıkır trak, tıkır tıkır trak gidiyoruz ama benim içim endişeli Bulgarlardan yana...

Sirkeci garı

Meğersem Bulgarlardan evvel şeytan azapta gerekmiş herhalde...Kapıkule'ye geldik bize inin dediler.. N'olcak? pasaportlara bakılıp, damga vurulacak. Sabahın köründe kalktık, uykulu uykulu vagondan indik, alt geçitten geçtik ve kuyruğa girdik. Garip bir durum..Oldukça kalabalık ortam. Nedenini sonra öğreniyoruz. Bizim trenle karşıdan gelen tren çakışmış ve gümrük polisi zat-ı muhterem yattığı yerden kalkıp yerine daha yeni teşrif ediyorlar. Ben böyle...diye söylenmeye başlıyorum. Neyse damgalattık pasaportları ve Bulgar tarafına doğru yönlendik.

Kapıkule'de kaybettiğimiz zamanı göz önünde bulundurunca, Bulgar sınırında vay anam vay diyeceğiz herhalde diye düşünüyorum.."ya transit vize nerede derlerse?" neyse köprüleri geldikçe geçeceksin diye bir laf vardır bizde sınırı geçtik, geçmeyi bekliyoruz. Tren durdu. Tam ben hazırlanıp aşağıya inmeye çalışırken karşımda iri kıyım bir Bulgar polisi belirdi. Pasaport?..Uzattım..Türk müsün? benden yarı İngilizce yarı Türkçe cevap vermeler. Transit vize nerede? diye sordu. hahh işte günün sorusu bu galiba..Bende gerek yok ki dedim. Bulgar konsolosluğu ile konuştum (yalan) gerek yok dediler hem zaten biz uluslararası kampa gidiyoruz aha işte davetiye filan diyorum ama adam beni yarım kulak dinliyor..Pasaportları alıp gidiyor..Eyvah yan bastık diyorum içimden..

Bir on onbeş dakika geçiyor aradan ve pasaportlarla geri dönüyor. Elimize pasaportları veriyor ve "iyi yolculuklar" diliyor, Türkçe. Benden şaşırmış bir şekilde yarım yamalak bir sağol çıkıyor. Bulgar sınırından toplamda 20 dakika bir zamanda çıkıp devam ediyoruz. Tatlı bir şaşkınlık yaşıyoruz Canan'la beraber. Neyse rahatladık, oh bee deyip trenin ve yolculuğun tadını çıkarıyoruz.

Bulgaristan'ın ortalarında bir yerde...17 yıldır
Türkiye'de yaşayan ve Türk vatandaşı olan bir
(anne Romen) aile ile tanışıyoruz. Çocuklar çok iyi kaynaştı.

Bu tren ve yolculuk bitmeyecek galiba demeye başlarken,Romen sınırına girdik. Tuna nehri'nin üzerinden geçip gümrüğe girdik. Bakalım burada ne kadar vakit kaybedeceğiz derken buradaki işimizde yaklaşık 40 dakikada bitiyor. Son 3 saat, daha sonra Bükreş.

Oanayla SMS'leşiyoruz. Bükreş "Gar du Nord"'a girdik. Herkesin elinde 2'şer eşya bir yere toplaştık. Etrafıma bakarken, bir baktım bir güzel gözüme çarptı :) Bana gülümsüyor...Adina..Karşılamaya o gelmiş..hemen öpüştük selamlaştık. Ailemle tanıştırdım. Garın dışına çıktık, eşyaları arabaya yerleştirirken, Razvan'da geldi. Tekrar bir kucaklaşma, öpüşmeler. Özlemişim valla. Hemen yola koyulduk. Eve gidiyoruz. Adina ve Oana'nın evleri karşılıklı bakıyor. Sağolsun Adina evini bize açıyor. Rahat etmemiz için kendisi Razvan'da kalacak. Biraz yerleştikten sonra Oana'nın evine geçiyoruz. Çılgın kucaklaşmalar ve öpüşmeler. Oana bize evde yemek hazırlamak için kalmış. Yaptığı nefis yemeklerden yedik ve planlama yaptık. Sabah ben arabayı kiraladıktan sonra yola çıkacağız. Uzun bir yolumuz varmış. Akşam birde Düdenyayla videosunu seyrettik ve herkesi andık :). Ya ben bu arkadaşları seviyorum.

Bulgaristan-Romanya sınırını geçerken, altta Tuna
nehri akıyor ağır ağır...Karşı taraf: Girgiu kasabası, Romanya

13 Temmuz 2010--Kampa gidiş

Sabah 9.00'da kalktık. Hemen araba kiralamak için ofise gittik ve işlemleri bitirip geri döndük. 2 araba arka arkaya gideceğiz. Monika diye bir arkadaş daha katıldı bize. O da Focul Viu derneğinden üyeymiş. Kahvaltı hazırlık eşyalar filan derken biz 11:00 gibi yola çıktık. İlk hedef Sibiu şehri. Yolda bir yerlerde alışveriş yapacağız. Razvan yolda giderken yolların kötülüğünden bahsediyor bende 1995'den beri oldukça ilerleme var diyorum Romanya'da. Gittiğimiz yollarda fena değil ama sonradan sadece ana arterlerin düzgün olduğunu bizzat arabayı sürerken göreceğim. Bu arada hemen hemen birçok yerde Lavazza kahve işaretleri gördüm ve mutlu oldum..Tabii ki içtik :)

Carrefour'dan alışveriş yapıyoruz. Kamp ve mağara için yiyecek alıyoruz. Yemek molası derken yine yola koyuluyoruz. Sibiu'yu geçtik ve bir ara şahane bir nehrin aktığı bir vadiden ilerliyoruz. Vay vay o ne yağmur öyle !..Göz gözü görmüyor! Bu yaz çok yağmur yağmış ve bir sürü sel baskını olmuş Romanya'da. Zaten geldiğimiz günden ayrıldığımız güne kadar abartmasız her gün yağmur yağdı.

Of neyse artık APUSENİ dağları milli parkı sınırları içine girdik. Hava karardı ve azimli yağmur zaman zaman da olsa bizleri her gittiğimiz yerde yokluyor. İlk köye girdik ve durduk, yol kapalı diye bir bilgi geldi. Razvan hemen telefona sarıldı bilgiyi doğrulamak için. Bizde ne de olsa artık TRANSİLVANYA'da olduğumuzdan ailecek drakula geyiği yapmaya başladık araba içinde. Hava karanlık, ortam sisli ve yağışlı, toprak yollar, tam drakulalık havalar bunlar tam :) Hepimiz bir yerden siyah renkli altı atın çektiği yaylı bir kapalı at arabasının çıkmasını bekliyoruz. İki yanında sarı ışıklı ve uzun zayıf bir arabacı elinde kırbaçla atları zalimce kırbaçlıyor derken Razvan "tamam problem yok yola devam" diyor. Orman yoluna girdik akşam 10.00'u geçiyor ve ben artık yorulmaya başladığımı hissediyorum. santim santim ilerliyoruz bata çıka. Eh, yağmurda elinden geleni ardına koymuyor, habire indiriyor da indiriyor. Romanya'nın niye bu kadar yeşil olduğunu anladım, benimde başıma bu kadar yağmur düşse herhalde bende kök verir ve yeşerirdim diye düşünüyorum. Ağaçlar şahane orman sık, yağmur yağıyor ve biz dağda çıktıkça çıkıyoruz. Çık çık çık....Vay arada bir iki tane araba geçiyoruz.

İçimden burası o kadar ıssız değil galiba derken, bir iki tane yayla sisteminde evler ve kulübeler görüyoruz karanlıklar ve yağmur içinde..Çıkmaya ve yola devam. Artık saat 1:30 oldu, ben tamam artık filan derken geldik nihayet. Ooo! ortam bayağı kalabalık. Hemen park ettik ve kayıt masasına doğru uzandık. Kayıt, paralar derken eşyalarımızı odamıza çıkardık. Odamız daha yeni yapılmış belli çünkü tuvalet ve banyo yerine yeni takılmış. Banyoyu kullanamıyoruz ama Allah'tan tuvalet tamam. Hemen soğuk bir alkolsüz bir bira içmeye başlıyorum. Ne kadar özlemişim birayı. 6 yıldır ağzıma almamışım. Oğlan ısrarla ateşe gidelim diyor. Bizden başka Türk ekibinden daha kimse yok. Ateşe gittik. Mübarekler sanki bütün ormanı yakıyorlar. Razvan sabah 9:00'da uyanıp, -100 m'lik tek inişli bir obruk'a gidiyoruz diyor tamam dedim. Sabah 2-2:30 gibi yattık. Sabah ola hayrola!

14 Temmuz 2010- Börtig (Obruk) Macerası

Türk ekibinin büyük bölümü, sabah 5:00'de kampa geldi ve Börtig macerasına katıldı. Solda sağa:
Baturay, Yağmur, Meltem, Selçuk.

Sabah 9:00'da nasıl kalkarım diye düşünmüşken, temiz havanın etkisiyle sabah 8:30'da ayaktaydım. Ana binanın yanına asılan programda 4-5 tane mağaraya gezi konmuş. Biz Börtig'e gideceğiz, adlarımızı yazdırdık, 25 kişilik bir liste oldu. Bu kalabalığın yaratacağı sorunu görmeden şahane bir sabahın güneşin altında yiyeceklerimizi çıkarıp organize olduk ve nefis bir kahvaltı yaptık. Biz derken; ben, Oana, Adina ve Razvan. Canan ve çocukları da turistik buzul bir mağara varmış oraya yazdık isimlerini. Hem kahvaltı ediyoruz hem de organize olmaya çalışıyoruz. Türk ekibinden bir kısım insanlar sabah 5'de gelmişler. İlk Selçuk'la merhabalaştık. Canan'ların turunda bir problem çıktı. Araba yokmuş. Ortada beyaz saçlı bağıra çağıra konuşan bir Romen mağaracı (eskilerden) meğersem rehbermiş. Neyse sorunu bizim kiraladığımız arabayı bir bulgar'ın ben şöförlük yaparım demesi üzerine ayarladık. Bizde Razvan'ın arabası ile gideceğiz. Uzun zamandır 25 kişi (daha sonra 6-7 tane Bulgar'ın daha katılımıyla bu sayı 30'u aştı)

Börtig'e yaklaşık 30 dk araba yolundan sonra, 1 saate yakın
yürüyüş ile ulaşılabiliyor. Uluslararası ekip, Börtig'e giderken.

Börtig'e giderken, aşağıda çağlayarak başka bir mağaraya giren bir nehir var.

ile mağaracılık yapmamıştım. 2-3 araba ve minibüs ile yola koyulduk. 30 dakika gittikten sonra arabaları park edip, yaklaşık bir saatlik bir ormanda muhteşem görüntüler eşliğinde nefis bir yürüyüşle Börtig'e vardık. Börtig, bizim bildiğimiz Obruk. Ağzı yaklaşık 30 m* 15 m'lik bir genişlikte olup, -100 m'lik bir dikey parkuru var. Özelliği yaz kış erimeyen bir buz tabakası var dibinde. Romenler iki taraftan ip döşediler. Bir tanesini bayan bir Romen mağaracı döşedi. Kendisi döşeyip çıktıktan sonra tebrik ettim. Meğersem Romen mağaracılık okulunda öğretmenlik yapıyormuş. Adamların okulu var...Kısmetse bizde de olur demekten başka birşey gelmiyor o anda aklıma. Yavaş yavaş ekipler inmeye başlıyor, Razvan biz bekleyeceğiz diyor. "eyvah diyorum bunda bir bit yeniği var". Razvan aynı zamanda kurtarma ekibinde yer aldığı için nedense hep en son girip en son çıkıyor mağaradan. Bizim Türk ekibi de yavaş yavaş giriyor mağaraya. 2 taraftan da döşeme olmasına rağmen inişler bayağı uzun sürüyor (dikkat iniş diyorum, inen iniyor, çıkan yok). Aşağısı giderek kalabalıklaşıyor..Kahkahalar geliyor aşağıdan bizse yukarıda bekliyoruz hala..Bu arada teknik farklılıkları görüyorum. Bulgarlar inerken el cumarını emniyet olsun diye kullanıyor. Enteresan bir şekilde istasyon geçişlerinde kimsenin aklına ipin boşluğuna basmak gelmiyor. İlginç.

Börtig: 2 ip parkuru döşenirken. Sağdaki bayan döşemeci.

Oana, inmeyi beklerken.

2 tane genç mağaracı var. 15-16 yaşlarında. Aileleri de mağaracı. Ne güzel bu yaşta mağaralara indiriyorlar ! Helal olsun diyorum. Ekipler inmeye devam ediyor. Bitmek bilmiyor ama benim sabrım taşmaya başlıyor, giyinmeye başlıyorum. Hoppa!, 6-7 tane daha Bulgar mağaracı geldi, içlerinde Teo'da var. Artık aşağısı mağaracıdan geçilmiyor. Bekleme süremiz yaklaşık 4 saate yaklaştı. Razvan ben bu ipleri toplamadan çıkmam buradan diyorum. Gülüşüyoruz. Artık mağaracılar çıkmaya başladı. Her iki parkurdan da. Razvan diyor ki en az iki saat alacak bunların hepsinin dışarı çıkması. Sıçtık desene diyorum içimden daha 2 saat daha bekleyeceğiz. Böyle bir tecrübe yaşamamıştım. Bir insan beklemekten yorulur mu? Yavaş yavaş kendimi yorgun hissetmeye başladım. Beklemekten. Saçmaydı ama sonuçta yorulmuştum. Saat akşam 7:00'ye gelmeye başladı. Saat 1:30'tan beridir bekliyoruz. Adam sayıyoruz aşağıda kaç kişi kaldı diye?..Sonradan gelen Bulgarlarda inmeye istekli. Razvan'a diyorum ki sakın ha bu adamları beklemem bilesin, onlar bekleyecek bizi diyorum. Nihayet son adamda çıkıyor. Artık biz gireceğiz. Biz derken, Razvan, Adina, ben, 2 genç, babaları ve Bulgarlar. Adina sen sabırla bekledin ilk inişin onurunu sana veriyorum diyor bende eyvallah diyorum ve sallıyorum kendimi aşağıya. Ağaçların arasından son ağaca yapılan bağlantıdan sonra 4-5 m'lik ikinci ve son inişe geliyorum. 40 m yaklaşık boşlukta iniş. 2 dk sonra vızzzzzt, mağaranın dibindeyim. Oh be serinlik!. Tulumların içinde sıcakta beklemekten sonra bu çok iyi gelmişti. Arkamdan Adina ve gençler geliyor. Hemen fotoğraf çekiyorum beklerken.

Gençlerden biri, yukarı çıkarken..

Börtig'in dibi..Kar ve buz.

Adina, çıkışa geçerken..

Arkadan Razvan ve Bulgarlar geliyor. en son Teo geliyor. Bizde Razvan'la mağaranın diplerine taş atıyoruz gidiyor mu gibisinden? O da ilk defa geliyormuş bu mağaraya. Teo geliyor ve siz çıkın ben toplarım diyor. Ben ısrar ediyorum 12'lik anahtarlarımı gösteriyorum biz hallederiz diyorum. Sanırım biraz bozuluyor ama "bu kadar bekledikten sonra sadece inip çıkmam bu mağaradan arkadaş" diyorum kendi kendime. Teo çıkıp gidiyor. Razvan'a diyorum sen 40 m'lik yeri al bende öbür tarafı alırım. Bende 30 m'lik boşlukta ipten sonra 5 tane istasyon var sökmem gereken. Yavaş yavaş çıkmaya başlıyorum. Evet idmansızlığın acısını çekiyorum. Yine de çift ayak yerine tek ayak çıkıyorum boşlukta. İlk istasyonla başlıyorum bütün düğümler sökülüyor..hımm döşeme de maillon rapid kullanıyor bizim petzl ok yerine. Daha evvelden kullanıldığını bildiğim halde bu kilitli karabinin kullanılmasında hiçbir zaman rahat olamadım çünkü maillon rapid askıyı dışarı kanırtıyor genelde. Bunca senedir kullanıyorlar diyorum ve devam ediyorum. Temiz çalışıyorum, yukarı geldim ve sağolsun Teo, ipi çekmeye başladı. Bütün döşemeler sökülmüştü. Razvan'da işini bitirmişti. Bulgarlar hemen toparlanıp bir allahaısmarladık demeden aşağıya inmeye başladılar. Hani BSU kampı kaynaşma kampıydı?..Neyse deyip, geride kalan Romenler, gençler ve ben hep beraber toparlandık ve yavaş yavaş patikadan dönüşe geçtik. Hava kararmıştı yani saat 9:30'u çoktan geçmişti. Sanırım açılış toplantısı ve kokteylini kaçıracağız dedim içimden. Olsun yine de 6 saat bekledikten sonra mağaraya inmek iyi gelmişti. Arabalara vardığımızda saat 11:00 gibiydi. Kampa vardığımızda, hemen eşyaları atıp diğerlerine katıldık. Canan'lar saatlerce yol gittikten ve bir bulgar ve bir romenle ilginç saatler geçirdikten sonra oda da uyur buldum onları. Ali, turistik mağaraya gitmemiş, Monika ile 8 saatlik bir yürüyüş yapmış, leş gibi yorulduktan sonra horuldayarak yatağında yatıyordu. Ali hariç herkesi uyandırdım ve birşeyler yedik. Yemekten sonra yine ateş başındaydık.

15 Temmuz 2010- Humpleu Macerası

Yine saat 9:00'da uyanıp, kahvaltı yapacağız diye sözleşmiştik. Sabahları, çekirdek kahve ile yapılan espresso long içmek ayrı bir zevkti. Adina, enerjimi çok içtiğim kahveye bağlamıştı. Eh, ancak kendime gelebiliyordum. Bu akşam Gülşen gelecek. Şu anda Bükreş'ten trenle yola çıkmıştı. Bizde Humpleu mağarasından çıktıktan sonra gidip onu alacaktık.

Nefis bir sabah ve nefis bir kahvaltı

Bu arada, derneğe ve kendime alış veriş yaptım. Programa adımızı yazdırırken dikkatimi çekti gene 25'i geçen bir kalabalık vardı. eyvah dedim gene aynı şeyler olacak bekleyeceğiz de bekleyeceğiz. Artık yapacak birşey yok. Razvan'a dedim ki bu sefer en önde gidiyoruz ve ilk biz giriyoruz :))

Humpleu mağarası, 40 km'lik bir mağaraymış. Çok büyükmüş. Gidince göreceğiz. Gene 2-3 araba ve minibüsle kamptan ayrıldık. Canan'lar bugün kampta kalacak, etrafta dolanacaklar.

Yolda giderken milli park md'lüğüne ait bir binanın önünde durduk ve mağaranın anahtarını aldık. Mağaranın ağzını kapamışlar meğersem. İlginç göreceğiz. Buradaki bazı mağaralar koruma altında. Gerçek anlamda..

Mağara Koruma Yazısı

Sadece ilgili insanlar girebilir gibi bir uyarı yazısı

Arabaları yine yolun kenarına park ettik. Ufak bir patikadan yaklaşık 20 dk'lık bir tırmanışla mağaraya ulaşılacakmış. Sadece desandöre gerek var diğerlerine gerek yok dediler ama ben yine de herşeyimi (komple srt seti) aldım. Giyindikten sonra tırmanmaya başladık. Grubumuz oldukça karışık. Bulgarlar, Romenler, Almanlar, Makedonyalılar vardı. Grubumda oldukça genç Romen grup vardı. Mağaracılığa yeni başlamış ağırlıklı bayan mağaracılardan oluşan bir grup. Genç arkadaşları eğitiyorlar. Grubumuzun en genci ve en atak mağaracısı ise 9 yaşındaki Sezar'dı. Babası da mağaracı olan Sezar bir anda en sevdiğim mağaracı oldu gezi boyunca. İnanılmaz derecede meraklı ve korkusuzdu.

Hail Sezar ! :) Favori mağaracım.

Adina ve Monika hazırlanırken..

20-25 kişilik grubumuz hazırlandı ve mağaranın kilidinin açılması için beklemeye başladı. Bekle bekle bekle...Sanırım anahtar 12'lik somun açan anahtar yalama olmuştu. Bir kişi tekrardan arabadan yenisini getirdi ve yeniden denendi, nihayet yaklaşık bir saatlik beklemeden sonra açıldı. Açılmasıyla beraber, ağızdan müthiş bir rüzgar esmeye başladı. Mağaranın girişi 60 cm*60 cm kare gibi dar bir girişten 2 metrelik hagada inişle ilk salona açılıyordu. Mağaranın ağzına girdiğimde, gelen rüzgarın şiddeti gerçekten çok fazlaydı. İnsan görmeden kafasında oluşturamıyor. Hemen hemen herkes ilk salona doluşmuştu. Önde Calin (Romen mağaracı, bu mağarada da keişf yapmış birisi) arkadan Sezar ve biz ilerlemeye başladık. Mağara inanılmaz büyük bir galeriye açıldı. 40 metre tavana 50-60 m genişliğinde gidiyordu. Ohaaa! dedim. Calin'e döndüm "bak bu mağarayı ben keşfetmek isterdim" dedim zevkten. Müthiş büyüklükte bir mağara ve deli gibi gidiyor. Yolun kenarında park ettiğimiz yerde akan dere, en aşağılarda bu mağaranın bulunduğu tepeye batıyor ve aşağılarda bu mağaraya bağlanıyor. Calin, yaklaşık 4 km mağarada ilerleyip, çıkacağımızı söyledi. Mağaranın bu kısmı yarı fosil sayılır. Eski birçok oluşumlar galeriler boyunca bizi izliyordu. Bizde zevkle onları...

Genç Romen mağaracılar oluşumlara bakarken

40 m'lik galerinin tavanına çıktıktan sonra tavandaki bu ufak yerden
başka bir galeriye açılıyoruz

Ve bir şeyin daha yeniden ve yine farkına vardım.

MAĞARADA ARAŞTIRILMADIK YER BIRAKMAYACAKSIN !.

Ufacık bir girişin arkasında 40 km'lik devasa galerileri olan bir mağaranın olacağını tahayyül etmek...Müthiş birşey. Ve bu mağaraya giriş çıkış sadece bu delikten olabiliyor..İlerliyoruz tavandaki 1 mt'lik çatlak bir yerden sürünerek geçip çok güzel oluşumları olan ilk inişin başına geldik. Sezar'ı, Razvan kısasına takıp indiriyor (yaklaşık 15 m'lik bir iniş)

Calin, döşeme yaparken..

İnanılmaz güzellikte bir mağara. Bir büyük galeri bitiyor, diğeri başlıyor. Büyük bir salona geldiğimizde yeraltı deresinin sesini duymaya başladık. Çok dar, kaygan ve çamurlu bir diyaklaz içinde olan dereye iple iniş yapılabileceğini belirtiyor Calin ama sanırım herkes büyük galerilerde devam etmek istiyor. Sonra ine çıka galerilerde, ufak bir salonun köşesine geliyoruz. İskelet artıkları var. Bize koyun iskeleti olduğu söyleniyor. Biraz oyalandıktan sonra devam ediyoruz ve geldiğimiz girişten çıkıyoruz. Saat akşam 6:00 civarı idi. Gülşen bizi bekliyordu Cluj şehrinde.

Bu sefer ben beklemeden indim ve arabanın yanına gidip hemen soyundum ve derede biraz temizlendim. 10 dakika sonra diğerleri de geldi. Hazırlanıldı. Razvan yarın ki kurtarma ekibinde bir ekibin liderliğini yapacağı için kampa dönmek zorunda olduğu için Adina benimle Gülşen'i almaya gelecek. Razvan daha kısa yol var deyip elimize GPS'i tutuşturdu. Bende mantıklı bir saatte kampa varmak istiyordum. Her akşam çok geç saatlerde geliyordum hem de aileme en azından akşam beraber 3-4 saat beraber geçirebileceğimiz bir zaman ayırmak istiyordum. Nerden bilebilirdim ki bu akşamın diğerlerinden pek bir farkı olmayacağını?..Hemen yola koyulduk. Saat 7:00. Daha baştan GPS su koyvermeye başladı. Adina'ya baştan beri "merak etme sora sora bağdat bulunurmuş" diye laf atıyordum. Tabii ki başladık sormaya, Cluj'a nasıl gidilir diye? Bu dağlardan inmek bir dert. İn in git git bitmiyor. Güzel bir baraj gölü yanından geçiyoruz akşam güneşi batmaya başlamış ve nefis bir gün batımı var ama devam etmek lazım. Sür sür bitmiyor..Saat 10:00'lara geldi ve biz ancak Cluj'a geldik. Gitti benim erken kampa gitmek hayali...

Hemen gara yanaştık ve park ettik. Biraz dolanmayla, Gülşen'i garda volta atarken bulduk. Kucaklaşmalar ve öpüşmeler. Yola çıktık, arada eksiklerimizi aldık ve gerisin geriye bastık yola. bu sefer geldiğimiz yoldan değil, ilk geldiğimiz yoldan gideceğiz. Bilin bakalım saat kaçta vardık kampa? Evet tahmin ettiniz. Sabah 2:00'de vardık. Benim ailemle beraber olmam ve dolayısıyla yarın tam gün kurtarmaya katılmam suya düştü. Kurtarmacılar büyük bir kurtarma toplantısı yapmışlar, geldiğimizde camlara programı ve listeleri asmışlar. Bende gözüküyorum..Razvan'la konuştum dedim ki "yarın ailemle geçirmem lazım o yüzden gelemeyeceğim". Neyse sabaha ayarladık ve ailemle beraber ayı mağarasına turistik bir gezi planladık.

16 Temmuz 2010 ---Ayı mağarası macerası

Sabah kahvaltıdan sonra ben ailemle ayı mağarasına gitmeye, Gülşen ve Oana V5 mağarasına (Romanya'nın en derin mağarası -640 m), Adina ve Razvan kurtarma etkinliğine katıldı. Bu arada her grubun macera yaşadığını ifade etmeliyim. Oana ve Gülşen, bültene yazıp bizlerle paylaşacak.

Saat 11:00 gibi yola koyulduk. bu dağlardan inmek bir dert...2 saat sonra ayı mağarası yolundaki küçük, özel ama çok özenli bir etnoğrafya müzesini dolaştık. Daha sonra ayı mağarasına gittik.

Turistik bir mağara olduğu ve Türkiye'de mağaraları turizme açmak "in" olduğu için gözlemlerimi burada aktarmak istiyorum.

1. Mağarayı gezmek için beklemek durumda kaldık. Gruplar halinde insanlar içeri alınıyordu.
2. Tabii ki beklenirken insanlar alışveriş yapıyorlardı.
3. Rehber vardı. Hem de, 2 tane. Bir rehber en arkadan geliyordu.
4. Bir bölüm gezildikten sonra o bölümün ışıkları kapatılıyordu.
5. Mağaraya girerken giriş kapısı 2 bölümden oluşuyordu.

Ayı mağarası, muhteşem oluşumlarıyla, özellikle dikit oluşumları ile dikkat çekmektedir. Mağara zamanında ayılara korunak sağlamış. Birçok ayı iskeleti mevcuttur ve bir tanesi tam olarak teşhir edilmektedir. Yine nispeten ufak bir galeriden çok büyük galerilere açılan mağara gerçekten görülmeye değer bir mağaradır.

Mağara çıkışında yemek yedikten sonra dönüş yoluna geçtik. Biz mağaraya girerken yağmur başlamıştı, çıktığımızda neredeyse durma noktasına gelmişti. Dağ yoluna vurduğumuzda, yanından geçtiğimiz nehir azıya almış ve çikolata renginde akıyordu. Buna gerçekten çok şaşırmıştık çünkü giderken bazı insanlar nehirde yüzüyordu. İnanılmazdı..Bir an aklıma kurtarma eğitimi yapanlar geldi. İlk olarak onlar geldi çünkü sulu bir mağarada yarı beline kadar wetsuit içinde sedye kurtarma çalışması yapıyorlardı. Merak içinde kampa ulaştık. Bizden 1 saat sonra kurtarmaya giden ilk arabalar dönmeye başladı, rahatladım ama bu seferde Gülşen'leri merak etmeye başladım. Girdikleri mağaranın Romanya'daki en derin mağara olmasından başka birşey bilmiyordum. Akşam olmuştu..Neyse ki Gülşen'lerde geldi..ohhh!.

Akşam kapanış yemeği vardı. Tencerede gulaş yemeği, ekmek, bira ve şarap..Kurtarma ekipleri gelmiş ve kampın ortasında bir değerlendirme toplantısı yapıldı.

Kapanış yemeği..

Kurtarma ekibi değerlendirme toplantısı..

Sanırım bu akşam kamp ateşinin en büyüğü yakılmıştı. Yaklaşık 250 mağaracı vardı kampta.

Kurtarma eğitimini kaçırdığıma üzülmekle beraber ayı mağarasını görmek beni mutlu etmişti. Son akşam muhabbet koyulaştı ve ateş etrafında ilk şarkı türküleri biz söyler olduk :)

Çok güzel bir kamptı ama sonu gelmişti bizim için.

17 Temmuz 2010 Ayrılık

Sabah bu sefer geç kalkmıştık nispeten. İnsanlara allahaısmarladık dedikten sonra ben, ailem ve Gülşen dönüş yolunda dura dura Romanya'yı dolaşa dolaşa Bükreş'e gitmeyi planladık. Türk ekibinin kalan kısmı, Oana ile beraber kanyon geçişi yaptı.

GENEL Değerlendirme
Kampı genel olarak değerlendirdiğimizde, bence mağaraya girmek güzeldi. Çok çeşitli mağaralar vardı. Kamp yeri güzeldi. Mağaralara araç ayarlanması yerinde olurdu. Hem mağaraya para ödeyip hem de insanların özel araçları ile yapmak pek iyi olmadı. İlk defa bir kurtarma eğitiminin yapılması güzeldi. Sonuçta bu kampların insanların bilgi ve tecrübe paylaşımında bulunması gereken ortamlar olması lazımdır. İnsanların yılda bir kere bir araya gelip, yakınlaşması güzel olmakla beraber, bu beraberliğin somut sonuçlara gitmesi lazımdır.

ASPEG olarak 25 dergi ve poster dağıttık. Herkes dergimizi beğendi. Bir sürü insanla proje bazlı bir şeyler yapabilmek için konuştuk. İleriki zamanlarda bunların somut adımlarını da inşallah atacağız.

Resim yazısı ekle

16 Temmuz'da yapılan BSU toplantısında, bir sonraki kampın Makedonya'da olması planlandı. ASPEG olarak şimdiden plan yapıyoruz gitmek için :))

Makedonya Ekibi

ROMANYA'DAN GÖRÜNTÜLER

Jean Michel Jarre /Metin Albükrek'e itafen yazılmıştır.

2010-06-18T05:24:00.000-07:00

Sevgili Metincim, arkadaşım, gözlerim kapalı dinlerken, hep senin BÜMAK'ta
yaptığın dia gösterileri aklıma geldi.

ÖFB'deyiz...Tea&Talk sonrası, bir sürü yeni öğrenci dia seyretmeye gelmiş.
Sen projektörlerin başındasın ve meşgül...Neyse, herkes yerini alıyor ve
çıkıp bir iki kelime birşey söyledikten sonra şunu diyorsun "mutlaka bir
teknik aksaklık çıkabilir" gibisinden son bir lakırdı ve ışıklar
kararır...Jean Michel Jarre ve yavaş yavaş bir dere mağaraya batar...giderek
büyür mağaranın içine gireriz, muhteşem oluşumlar..filan derken takk...haydi
ışıklar açılır ve teknik hata giderilir sonra devam edilir, mağara
alemlerine...jean'la..

Bu işi bu kadar sevmemim sebeplerinden birisi sensin biri de jean amcam.
Senin için...

bağlantıyı takip et.

http://www.facebook.com/#!/video/video.php?v=400750469211&oid=27616913575

<http://www.facebook.com/#!/video/video.php?v=400750469211&oid=27616913575>facebook'a
giremiyorsan, eşinden veya facebook'u olan birisinde rica et,

ASPEG
sayfasında, videolar bölümü.

sevgiler.

ender.

2010-06-17T04:47:00.000-07:00

Fil ve Köylü

2010-06-16T09:15:00.000-07:00

Hintliler, karanlık bir ahıra bir fil getirip halka göstermek istediler
Hayvanı görmek için o kapkaranlık yere bir hayli adam toplandı
Fakat ahır o kadar karanlıktı ki gözle görmenin imkânı yoktu.
O, göz gözü görmeyecek kadar karanlık yerde file ellerini sürmeye başladılar
Birisi eline hortumunu geçirdi, "Fil bir oluğa benzer" dedi
Başka birinin eline kulağı geçti, "Fil, bir yelpazeye benziyor" dedi
Bir başkasının eline ayağı geçmişti, dedi ki: "Fil bir direğe benzer"
Bir başkası da sırtını ellemişti, "Fil bir taht gibidir" dedi
Herkes neresini elledi, nasıl sandıysa fili ona göre anlatmaya koyuldu
Onların sözleri, görüşleri yüzünden birbirine aykırı oldu Birisi dal dedi,
öbürü elif
Herkesin elinde bir mum olsaydı sözlerindeki aykırılık kalmazdı

Fatih Büyüktopçu

Marmara Adası Macerası Şubat 2009

2010-06-16T05:42:00.001-07:00

1 GÜN(Ender Usuloğlu)

Marmara Adasına UlasMA!

Hararetli bir iş toplantısından sonra son gaz Tekirdağ yollarında bulduk kendimizi, Ali Aytan'la beraber..

Saat 15:00'da feribot kalkıyor ve Tekirdağ'a 35 km kalmışken, saatlerimiz 14:53'ü gösteriyor. Allah'tan kaptan'ın cep telefonu var "aman abi, geliyoruz bekle bizi, gözünün yağını yiyim" diyoruz. Kaptan merhametli "tamam sizi 10 dk beklerim diyor" demesine ama Ali Aytan Tekirdağ'a 5 km var yalanını uydurunca imkan ihtimal yok 10 dk 35 km yapamayız. Tekirdağ 5 km kala yine aradık kaptanı "kaptan, abi geldik bekle laflarının arasında 5 km kaldıyı sıkıştırınca" kaptan dellendi. Acayip bir karakter atarak, "kalkıyorum" dedi. "abi etme eyleme, ücretin iki katını verecez" filan dediysekte adam kalktı gidiyor. Tekirdağ'a hafif tepe'den inersin. Bizde tam oradan geçiyoruz artık şehire inecez gemiyi gördük, rıhtımdan açılalı en fazla 20 m olmuş. Kaptan laf dinlemiyor, nuh diyor peygamber demiyor...

Son sürat rıhtıma yanaştık ama nafile gemiye arkadan el (Kol !) sallamaktan gayri birşey yapamıyoruz..biraz dolandıktan sonra orada bir feribot olduğunu daha gördük. saat 5-5.30 gibi Erdek'e kalkıyor. Bizdeki olan bilgi, aksam Erdek'ten marmara adasına sefer olmadığı..

Kös kös Ali Usta'da tekirdağ köftesi yemeğe başladık.."ulan napsak??" mağaramız gelmiş, "dupnisa'ya mı gitsek" yok yok kesmez bizi.. Ali Yamaç aranır var mı civarda mağara diye "tabii ki yok"..Yemekten sonra Istanbul'a dönmeye başladık. Gezi başlamadan bitti diye geçiriyorum içimden..Hala opsiyonları düşünüyoruz..Cinli'ye mi gitsek, oradan hani gireceğimizden değil de (!) belki Aksığın'a falan bakarız diyoruz birbirimize..."yok oğlum, yeterince sel yedik bu aralar" bir tane daha almayalım" diye diye yaklaşık 20-25 km uzaklaştıktan sonra telefonlarımızı hiddet ve nefret ile devamlı meşgule alan kaptanı bir kere daha arayalım dedik.." Alo kaptan..selam yine biz...yav abi seni gördük..el salladık arkandan..gülüşmeler...yav erdek'e bir feribot var saat 5.0-5.30 gibi feribot'a binsek erdek'e gitsek oradan marmara'ya ulaşabilirmiyiz...evet akşam saat 22.30 gibi ben erdek'e varıyorum sonra tekrar saraylar'a döneceğim, ona binin.."

Vıjjjtt...Anayol'da U dönüş ve tekrar Tekirdağ'a dönersin..saat tam 5.00..tam gaz tekrar geri döndük..yine bir stres yaşıyoruz..ya erdek feribotuna yetişemezsek...neyse geliyoruz ve n'olur ne'olmaz diye feribot saatinde eğer kalkmazsa bu sefer 22.30 feribotunu kaçıracağız diye son dakikaya kadar bekliyoruz. Ali aytan stresten ayazda dışarıda volta atıyor. Bu arada aramızda şöyle bir espride geçiyor.."ulan kaptan bize kızdı beklettik diye bize yalan söylüyor olmasın herif..bizde Erdek'te sap gibi kalalım.." Neyse artık riskleri aldık. Ohh! saat tam 5:30'da kalktık. Tam 4.30 saat süren yolculuk'da kah video seyrettik kah karanlıklar içinde yanından geçtiğimiz marmara adasına el salladık yüreğimizden..

Akşam tam 22.20'de feribot Erdek'e yanaştı ve biz çıktık ve yandaki feribot'a girdik. çok komikti. Kaptan'a gözükmeden bir köşeye sindik ve tam 2.00 saat'lik bir yolculuktan sonra yağmur ve ayazın içinde ÇETİNKAYA hoteli'ne girdik. Herhalde artık yorgunluk ve sersemlikten otel sahibine "temiz şilteleriniz vardır umarım" diye bir laf ettim. Amcam bozulmakla beraber bizi tanrı misafiri sayıp 25 tlyide cepleyeceği için "ya sabır" dedi ve odamıza girdik.

Azimle sıçan taşı delermiş..Buda bizim hikayemiz. Ne yaptık ne ettik geldik ada'ya..

2.GÜN(Ali Aytan)

Sabah 08:00 de kalkar kalkmaz güzelbir kahvaltı yaptık.Resepsiyonda bulunan Tarık ile biraz muhabbet etmeye başladık.Mağaracıyız falan filan derken Tarık bize hee anladım abi birsaniye hemen geliyorum dedi ve geldiğinde elinde muhteşembir dikit vardı!!!Heh tamam işte bundan dedik ama içimizdeki buruklukla bunu nereden buldun diye sormadan edemedik.Meğer mermer ocaklarının çalışmaları sırasında bulunan ve patlatılan bir mağaradan çıkartılmış bir sarkıt imiş.Tabiki mağaradan artık eser yok.

Gülşenin tanıdıklarına ulaşamayınca bizim Tarık ı ödünç alarak mağaraların bulunduğu Ermeni köy mevkiine doğru yola koyulduk.Bu arada Tarık otelde çalışan tek personel aynı zamanda otel sahibinin oğlu.Mermer ocaklarının arasından Ender in küfürleri eşliğinde geçmeye başladık''ormanları mahfetmişler,içine etmişler,vs.''ufak ufak rakım arttıkça sırasıyla yağmur,sağnak,sulu sepken,kar,tipi,fırtına,çok kar,daha çok kar derken yola saplandık kaldık.Aracı kurtarmak için zemine taş döşedik hemde mermer.Aracı tam kurtardık derken yine saplandık ve anladık ki daha fazla zorlamanın alemi yok.Ben kendimden emin bir şekilde aracın arkasını açıp çantaları çıkarmaya başlamışken Ender araçtan iner inmez Tarık a bir çanta verdi ve üçümüz yola koyulduk.Kar 15 cm civarında yürüyüşü engellememekle beraber tipi adanın meşhur rüzgarını da arkasına alarak bizi adeta tokatlamaya başladı.Öyleki kafamızı bile kadıramıyacak durumdaydık.1 saat civarında yürüdükten sonra mağaraların bulunduğu tepenin eteklerine ulaştık.Yoğun sis ve tipiden dibimizdeki tepeyi bile göremiyorduk.Kaldı ki Tarık ın bile yerini bilemediği mağaraları bulmak imkansız görünüyordu.Bu durumda dönmeye karar verdik.İçimizdeki buruklukla otele geri döndük iyice kurunup üzerlerimizi değitirip adanın diğer tarafındaki mağaralar için yola çıktık.Sahilden geze geze diğer taraftaki tepelere tırmanmaya başladık.Burada hava daha yumuşak olmasına rağmen rakım arttıkça kar yağışıyla karşılaştık.Biraz dolaştıktan sonra gezinip otele geri döndük.Akşam sahilde güzel bir balık yemeyi de ihmal etmedik tabiki.Akşam çekirdek eşliğinde sıcak odamızda mağara belgeselleriyle avunmakta günün teselisi oldu.

Kurtgirmez'e girmek Kasım 2009

2010-06-16T05:30:00.001-07:00

Kurtgirmez Kasim '09

KITIRLAR VE ÇITIRLAR PART 2

Submitted by Birim Doğan on Sat, 28/11/2009 - 23:04

Kurban bayramında mağara keşfine gelmenin en güzel ve en zor yanlarını bugün keşfettik. Tek kelimeyle Bayramlaşmak. Askeriye bayramlaşması usulü tüm köyle el sıkışmak neyse de kimseyi kırmamak ve rehberimizi yola çıkmaya ikna etmek için yemek yemeden ayrılamamak... Sabah 10.30 kavurma, pilav, çorba... hatta bazen tatlı. İlk mağaradan 3 saat sonra dönüş.. yeni köy aynı menü... Çıtırların bir kısmı yemek yememek için arabada uyuma takliti yaparken diğerleri kahramanca köylüleri ikna etmekteydi.. Günün ana olayı ise Kurtgirmez'e giriş oldu. Mağara çok güzel spiraller çizerek çeşitli kollardan gidiyor. Böyle dolanmaya alışmış olsak gerek ki mağaradan çıkışta(ki hava kararmıştı) Kurtgirmezde 1 saatte gittiğimiz yolu 2 saatte ancak döndük. GPS çok faydalı bir cihaz. Tamamen ters yönde gitmekte olduğunuzu veya daireler çizmekte olduğunuzu çok güzel tespit ediyor. Ancak kullanımı ciddi bir takım çalışması gerektiriyor. Hava karardıktan sonra kurt girmeyen ormanlarda dolanmak isterseniz aklınızda bulunsun.

Kurtgirmez Kasim '09

Add new comment

EKİP1 RAPOR VERİYOR...

Submitted by megri on Sat, 28/11/2009 - 19:53

Kaval Cıngırı'nda ikinci günümüzü geçirdik ama bitiremedik. Önce dün başından döndüğümüz 20 metrelik inişi döşedik. Bunun dibinde (yaklaşık -55'de) mağara bitti derken 30 cm genişliğinde bir çatlağın arkasında genişleme olduğunu farkettik. Fatih "ben geçicem, ben geçicem" diye gaza geldi, ama bütün TİT takımlarını çözdükten sonra dahi sığmayınca iş bana düştü. Göğüs kafesimi geçirdim, ama başka bir sorun çıktı. Çatlağın sola sertçe yaptığı kıvrımı üst bacak kemiğim dönemiyordu. Sonra Emine denedi, o da kramplanınca vazgeçti. Çatlak bizi püskürtmek üzereyken, biraz çekiçle yapılan kozmetik müdahale, biraz da zorlamayla kendimi karşı tarafa atabildim. Ne var ki ~4 metrelik bir iniş ile gerçekten sonlandı mağara.

Mağara bitti diye düşünüyorduk ama girişe yakın gördüğümüz ve kontrol etmemiz gereken bir küçük çukurumuz daha vardı. Fatih, çukurdan aşağı bakınca dünya kadar yarasa gördü ama radikal bir şekilde yarasaların yerde yatmış uyumakta olduklarını iddia etti. Yarasalar yerde yatıp uyumaz dedikse de ancak aşağı inince o gördüklerimizin yaprak yığınları olduğunu anlayacaktık.

Kurtgirmez Kasim '09

KITIRLAR VE ÇITIRLAR

Submitted by kobold on Fri, 27/11/2009 - 21:55

Kurtgirmez ama çıtır girer. Biz Aspeg'in çıtırları olarak (Ali hoca öyle der.) bugün ilk olarak dünyanın merkezine (aşağı doğru yani) seyahat ettik.Tabii bunu yapamadan Kastamonu köylerinde bolca beslendik.. (Hmmmm... Kavurma, Pilav, Salata. Bana kalmasa bile..) Yürüdük, off-road yaptık, yürüdük, ayının izlerini gördük ama sonunda dünyanın merkezine giden kapıyı bulduk. Aşağı baktık, oradan biri bize gel gel (Murat Hoca) dedi. Korktuk o zaman yukarı çıktı ve bizi sardı, sarmaladı, aşağı indirdi. Aşağıda dolandık, arandık, bir örümböcüğün hayatına kast ettik. Orada örümböcükden başkaları da vardı. Bize yol gösterdi, ilgi gösterdiler, destek verdiler. (Fatih ve Emine Hoca) Sonra dediler bu işin sonu yok, hadi çıkalım. Çıktık, çıktık sonunda baktık bir duvar, yine korktuk. Yine aynı ak sakallı dedi ki sizin "Yeriniz yeryüzü, hadi çıkın bakalım buradan". Bu sefer bizi bağladı, toparladı, kaf dağından aşırdı... Herkes ermiş muradına, üç elma da düşmüş... Yukarıdakiler bağırmış... "Daşşşşşş...."

Kurtgirmez Kasim '09

Add new comment

BİRİNCİ GÜNDE...

Submitted by muratsahin on Fri, 27/11/2009 - 19:29

Saat 08:00'deki mükellef kahvaltının ardından 09:00 gibi Ali Yamaç, Lumi, Nuray ve Murat Şahin Medil Mağarası'nı bulmak üzere Örencik'e doğru yola çıktık. Bayramın ilk günü olması sebebiyle uğradığımız üç köyde zar zor birilerini bulduk. Ahat Köyü imamının ilk yönlendirmesi ile Mus Mahallesi'ni bulduk. Mus Mahallesi'nde karşılaştığımız kişiler ise bizi doğru yola yönlendirdiler. Tarif edilen yola sapıp yolun sonuna geldiğimizde mağarayı rehbersiz bulamayacağımızı anladık. Bu durumda ana yoldan devam edip bir sonraki mahalleye gittik. Köyden Engin'in rehberliğinde Medil Mağarası'nın girişini bulduk. Medin Mağarası ölçümlerini tamamlayarak saat 14:40 gibi dışarı çıktık. Nuray şu anda çizimlerle uğraşıyor. Bu akşam da çizimleri tamamlanacak. Saat 18:30 halen diğer ekibi bekliyoruz.

PAŞAKONAĞI'NA VARDIK!!!

Submitted by Emine on Thu, 26/11/2009 - 19:50

Evetttt, gene geldik sevgili Paşakonağımıza!!!
Şöminenin karşısına kurulduk, odun sobasını kurdurduk. Ve de başladık yarının programını yapmaya...
Murat, Google Earth ve 25000'lik haritalara ihbarları işlemeye başladı. Ali bir yandan Paşakonağı çalışanları ile ilişkilerini ilerletiyor bir yandan da etrafı düzenliyor, hakkını yemeyelim çalışıyor da: Yarınki ekipleri ayarlamaya başladı. Ben (Emine) ise hala ısınmakla meşgulüm...
Ankara ekibi (Fatih, Birim ve Özgür) az sonra konağa varacaklar, İstanbul ekibinin devamı (Murat Şahin, Nuray ve Lumi) ise gece burada olacaklar.
Yarın 3 ekibe ayrılıp Medil Mağaraları ve Çatak Kanyonu'ndaki mağaraların keşfine giilecek, hadi bakalım rastgele!!!

Pınarbaşı Gezisi Nisan 2009

2010-06-16T05:27:00.000-07:00

Pinarbasi Nisan '09

TEMEL BİLGİLER

Submitted by admin on Fri, 03/04/2009 - 13:52

TARİH : 4-6 Nisan 2009
GEZİ BAŞKANI : Emine Azak
MALZ. SORUMLUSU : Ali Yamaç
SAYMAN : Nuray Şahin
GEZİ RAPORU : Sebahat Bahadır

KATILANLAR
Arda-Gülay-Tuna-Nil Aydın, Sami Ayhan, Emine Azak, Sebahat Bahadır, Biblo, Ludmilla Büyüm, Murat Eğrikavuk, İlker Gürbüz, Engin Selamsız, Murat-Nuray Şahin, Ali Yamaç

Pinarbasi Nisan '09

ATAK CANAVARI :)

Submitted by sebahat on Sun, 05/04/2009 - 21:56

Veee nihayet bir mağarada deneyimli mağaracı olarak arkadaşlarımı sağ salim en dibe ulaştırdım Ali Aytan duy sesimi! Ekibi senin bulduğun daraldan bakmamızı istediğin kola kadar yolu kaybetmeden ulaştırdım..Üzgünüm ama o kol devam etmiyor. Merhumları ziyaret etmişken selamlarını iletip dönüşe geçtik. Aynı minik darala kadar süper ve kesintisiz döndük. Sonrasında bir sürü kolun bulunduğu mağaranın çıkışına ramak kala afalladık. Bütün kollara tektek bakmak durumunda kaldık. Hatta diğer çıkışı bile bulduk. Panikledik biraz ama cesur girişimlerimiz sayesinde güneşi gördük. Ali Yamaç ve İlker'in bizi beklemiş olmasıda ayrı bir güzellik oldu.. yaşasın.. usta mağaracı oldum. yupyyyyy

sbsb

Pinarbasi Nisan '09

10 comments

ATAK BUGÜN BIZI ÇOK SEVDI

Submitted by Emine on Sun, 05/04/2009 - 21:16

Evetttt. Bugün ikinci mağarama girmiş bulunuyorum ve artık bugün mağarıcı olduğum tescillenmiş oldu . Atak mağarası, daralları ile gözümün korkmuş olduğu bir mağaraydı. Mağara daralıp sonra salonlara açılıp tekrar darallarıyla akıp giden çoook güzel bir mağaraydı. Giderken güzel bir salonda mışıl mışıl uyuyan yarasaların altında bolca fotograflarımız çekildi ve uyuyan yarasalar oldukça sevimliydiler. Mağaraya girişte kalabalık bir ekiple beraber girdik (Ali Yamaç , Umit Kebepçı, İlker, Nuray, Sami, Engin, Sbsb) ama ilerleyen safhalarda Engin, Sami, Sbsb ve ben başbaşa kaldık. Azimle mağaranın sonuna kadar gitmeyi başardık ve dönüşte artık çamursuz bir yerimiz kalmamıştı. Dönüşte çamurun azizliği sebebiyle iki metrelik bir çıkışta zorlansakta ekip çalışmamız sayesinde çıkmayı başardık.

Pinarbasi Nisan '09

İNTÜRBESİ GÜZELLİĞİNİ BANA SAKLAMIŞ...

Submitted by Emine on Sat, 04/04/2009 - 20:55

4 Nisan 2009

Intürbesi gözelliğini bana saklamıştı

Aralık ayında Aspeg ile tanıştığımızın ikinci gününde Intürbesi diye bir mağara aramaya biz de katılmıştık. O zaman bulamamıştık ve karlar içinde tekrar aşağıya inmiştik. Meğer Intürbesi mağarası o görkemli salonunun güzelliğini benim ilk girişim için saklamış. Ben mağaracı olup ilk girişim için Intürbesi’nin yolunu tutup tekrar bulamadık umutsuzluğu çektiğimiz bir anda ben “olamaz ben bu defa bulmadan dönemem” diyerek aramaya başladım. Veee o unutulmaz an... Engin ile beraber mağarının girişini bulduk. Heyecan içinde giyinerek içeriye girdiğimizde Intürbesi’nin muhteşem salonu beni bekliyordu ama ışığım yetersiz kalınca ben göremedimmmm J. Hemen yedek kafa lambası imdadıma yetişti ve 20 metrelik tavanı kafamı kaldırarak görmeye çalıştım. Bana verilen görev böcük toplamaktı ama ben bu güzel mağarada hem böcük aradım hem de kendimi arka bahçede oyun oynayan yaramaz çocuklar gibi hissederek mağara içerisinde dolaşmanın zevkini tattım. Ama ayrıca 5 çeşit böcük çeşidi bulmayı başardım... Daha nice mağaralara...

Nuray Ada

Pinarbasi Nisan '09

İNTÜRBESİ'Nİ BU SEFER BULDUK

Submitted by admin on Sat, 04/04/2009 - 18:12

4 NİSAN 2009

Verey Köyünden aldığımız tariflere göre mağarayı aramaya başladık.

Uzun süre aramamıza rağmen bulamıyorduk, geri dönme kararı almak üzere iken yaklaşık 2 saat sonra aradığımız yerin biraz daha aşağısında Nuray ve Engin mağarayı buldular.

Hazırlıklarımızı yapıp mağaraya girdik. Murat, Engin ve Emine mağarayı ölçerlerken Sami fotoğraf çekti, Nuray ise börtü böcek toplamaya başladı.

10-12 metrelik sütunlar, bir kaç yarasa ve 15-20 metre yükseklikte salonlar ile hoş küçük bir mağara idi (şu an için).

Girişteki salondan sonra mağara hafif aşağıya eğimle devam ediyor. Mağara sonuna yaklaşık 135 metre ilerleyişten sonra ulaştık.

Sol tarafta ulaştığımız son noktadan 20 metre kadar geride aşağıya doğru bir kol gördük. Kolun devam etme olasılığı var fakat iniş için ip gerekmekte.

Yarın ip inişi ile kolun devam edip etmedigini kontrol edeceğiz.

Sami Ayhan

Pinarbasi Nisan '09

1 comment

1. GÜÜNNN MERCİMEKLİ MAĞARASI

Submitted by sebahat on Sat, 04/04/2009 - 17:37

4 NİSAN 2009

Sabah 08:00 de kahvaltıya oturan Aspeg ahalisi gayet disiplinli davranarak saat 9:30 da 2 grup halinde yola koyulduk. İsmail Sivri rehberliğinde Ali Yamaç, Lumi, İlker, Arda, Gülay, Nil, Tuna ve biyoloğumuz Ümit yaklaşık 2 saatlik treking sonrası mercimekli kovuğuna vardık. Kovuk diyorum çünki mağara alarmı asılsız çıktı. 4 metrelik bir delik haric malesef birsey bulamadık. yerinde gidip bizzat gördük ve tescilledik. Mercimekli mağarası tarih olmuştur. Biraz hayal kırıklığı oldu ama parkur çok eğlenceliydi. Minicik Nil bebek yürüyüşte babasının sırtındaki tahtında dallar üstüne geldikçe "dikkaaa" diyerek arkadakileri uyardı. Börtü böcüğe dair aydınlatıcı bir gün oldu. Şu an Paşa konağının güneşli yeşil bahçesinde kızarmış patates, peynir ve badem yiyoruz.

Sebahat Bahadır

Pinarbasi Nisan '09

Add new comment

SBSB'DEN...

Submitted by admin on Fri, 03/04/2009 - 23:36

4 Nisan 2009, 00:01

Yine geldik kürkçü dükkanımıza Ekip harika...Anlaşılan Paşa Konağı bizden biz de ondan uzunca bir süre kurtulamayacağız. Yine şömine yanıyor, yine Biblo ateşin başında, yine Ali Yamaç harıl harıl bişeyler anlatıyor. Grubun bir kısmı poker oynamaya başladı bile. Hem bu kadar çalışkan hem de eğlenmekten geri kalmayan bir grup daha olamaz. Yani herşey yine Aspeg usulü :) işte Arda, eşi ve minik mağaracılarımız da geldi Ekip tamam. Yaşasın bu kez sayman değil raportörüm. Haydi hayırlı mağaralar hepimizeeee...

Pinarbasi Nisan '09

4 comments

YOLA ÇIKARKEN...

Submitted by admin on Fri, 03/04/2009 - 13:30

3 Nisan 2009

Nihayet yola çıkıyoruz. Antalya'dan Sinan ve Özgür'ün, Ankara'dan da Fatih'in son dakikada gelememeleri bizi üzdüyse de sayımız az değil. Ayrıca genç katılımcılarımız var, Tuna (9) ve Nil (2) Aydın. Ve Aralık'da olduğu gibi Biblo da bizimle.Yine Pınarbaşı Konağı'nda kalacağız. Ahmet Abi'yi de yemeklerini de özlemiştik.

Önümüzdeki üç gün için programımız yüklü.

Aralık 2008'de bulamadığımız İntürbesi Mağarası'nı bulup çizmek ve örnek toplamak ilk amacımız.
Horma Kanyonu'na batıdan ulaşan yol üzerinde iki ufak mağara var, bunların da çizilmesi gerekiyor.
Kanyonun daha önce hiç geçmediğimiz doğusunda karşıdan gördüğümüz Mercimekli Mağara definecilerin favorisi imiş, o bölgeye ulaşmamız gerekiyor.
Bir ekip Aralık ayında tamamladığımız Atak Mağarası'nın sonuna kadar gidip, Ali Aytan'ın içine sonradan düşen "son çatlak devam ediyor muydu acaba" sorusunu yanıtlamaya çalışacak. Sözkonusu çatlak çizilen haritaya göre vadinin dış duvarına çok yakın, yeni bir ağız olarak yüzeye ulaşabilir.
Ağustos 2008'de haritaladığımız olağanüstü güzel Buzluk Mağarası'nın sonunda ufacık bir kol kaldı; devam eder mi, etmez mi bilinmez. Ali Aytan "Oraya girmek zor" diyor ama, bir bakmaktan zarar gelmez.
Bu çalışmaları tamamlayabilsek dahi, Sarma Mahallesinde olduğu ihbar edilen kuyluç ile Kurtgirmez Dağı zirvesindeki diğer kuyluç var.

Hasankeyf'te keşif Şubat 2009

2010-06-16T05:25:00.001-07:00

Hasankeyf Subat '09

Bu gezinin fikir babası Ali Aytan, ilk defa Aralık 2008'de Hasankeyf'de İlk ve Son Keşif başlığıyla attı projeyi ortaya. Amaç, Ilısu Barajı tamamlandığında su altında kalıp bir daha girilemeyecek mağaraların en azından bir kısmını araştırmak için son şansı değerlendirmekti. Gerçi son gelişmelerle barajın gerçekleştirilme ihtimali azaldı ya da en azından süresi uzadı ama biz ilk hevesle projeyi iki ay geçmeden hayata geçirdik. Ali Aytan'ın bu gezide bizimle olamamasının eksikliğini hissediyoruz.

Ali Yamaç, Murat Eğrikavuk, Ali Ethem Keskin

SON GÜN OPERASYONLARI

Submitted by admin on Wed, 04/03/2009 - 22:13

4 MART 2009

Hasankeyf'te son günümüz. Dünkü kapalı ve hafif yağışlı havanın akisine bügün parçalı bulutlu bir hava hakim Hasankeyf'e.

Bugün ekip olarak Ali Ethem Keskin'e çalışıyoruz. Eksik kalan ve bir gün önceki yağmurlu havada çekilemeyen görüntüleri yakalamanın peşindeyiz. Önce Dicle'nin kıyısına gidiyoruz. Kuzeydeki duvarda ölçümlemesini yaptığımız kiliseyi uzaktan görüntülüyoruz. Sonra ölçümlediğimiz kilisenin yakınlarında ikinci bir kilise daha olduğunu fark ediyoruz. Ancak artık çok geç, ölçecek zamanımız yok. Son olarak Hasankeyf'in güney yamaçlarında bulunan kovuk oluşumları içinde halkın A ve B adlarını verdikleri iki mağarayı da görüntüledikten sonra Hasankeyf'ten ayrılıyoruz. Hah'ta 500 yıllarında yapıldığı sanılan kiliseyi de görüntüledikten sonra Mardin'e dönüyoruz.

Bir serüvenimiz de böylece son buluyor. Artık sıra Mardin'in otantik yemeklerini tatmada...

Hasankeyf Subat '09

Add new comment

DÖRDÜNCÜ GÜN OPERASYONLARI

Submitted by admin on Tue, 03/03/2009 - 19:18

3 MART 2009

Sakin bir gün geçirdik. Bugün Hasankeyf’e gelecek olan sevgili fotoğrafçımız Ali Ethem Keskin’i beklerken yakın civarda mağara aranmaya devam ettik. İlk olarak geçen gün verilen ihbarları incelemek için Üçyol Köyü’ne gittik. Arazi dehşet, her evin altında da bir mağara-ahır var. Böylece mağara-ev, mağara-bakkal, mağara-kilise derken mağara-ahırlarımız da oldu. Bizi gezdiren köylüler şöyle bir kapıyı açıp geriye kaçıyorlar. “Hayrola” deyince “Eh, pire filan vardır” dediler. İçeride pire vardır diye köylüler girmiyor, bizim girip ölçüm almamız biraz fazla hevesli oluyor.

Hasankeyf Subat '09

HARITALAR

Submitted by admin on Mon, 02/03/2009 - 23:04

Bu arada ikinci harita da çıktı ve siteye yüklendi. Daha ilk akşamdan Hasankeyf'in beş internet kafesi arasından yegane Lig TV yayını olanı İklim Kahve'ye yerleştik ve teknolojinin tüm imkânlarından yararlanarak e-günce yazıyoruz, web sitesi güncelliyoruz, işimizden geri kalmamaya çalışıyoruz. Teknolojinin tüm imkânları deyince hafife almayın. Gündüz aldığımız ölçümler Compass programına giriliyor, yazıcıdan ölçekli çıktı alınıp üzerinde elle çizim yapılıyor, tarayıcıdan tekrar bilgisayara aktarılıp photoshop'da son düzenlemeler yapılıyor ve anında hizmetinize sunuluyor. İki haritamız yayında, şu anda ise Ali kilise-mağara haritasıyla boğuşuyor (2 Mart, 22:07)

Hasankeyf Subat '09

2 comments

ÜÇÜNCÜ GÜN OPERASYONLARI

Submitted by admin on Mon, 02/03/2009 - 18:46

2 MART 2009

Rehberimiz Turgut Ayhan ile birlikte sabah yollara düştük. Hasankeyf’in sırtını yasladığı büyük kayalık duvarda yüzlerce mağara var. Birkaç gün önce de rehber çocuklar bahsedip duruyorlardı. Önce, burada “Şelale” olarak bilinen mesire yerine çıktık. Burada akan su, çok eski olduğu anlaşılan ve kayanın içine geçit şeklinde oyulmuş bir kanal vasıtası ile geliyor. Etraftaki ev-mağaralardan daha çok, bu su kanalı ilginçti. Söylediklerine göre, bizim iki gün önce girip ölçtüğümüz Şerif’in Bahçesindeki Mağara’dan çıkan su imiş. Aradaki mesafe bir kilometreden fazla. Ne yazık ki kanal ufacık ve girmek mümkün değil. Yol üstündeki yapıları da fazla beğenmedik. Dönüş yolunda sempatik bir delik bulduk, onu da Murat beğenmedi. Karaköy ve Uzundere köylerindeki ihbarlar da verimsiz çıktı.

Hasankeyf Subat '09

Ali Yamaç, Murat Eğrikavuk, Ali Ethem Keskin

İKİNCİ GÜN OPERASYONLARI

Submitted by admin on Sun, 01/03/2009 - 20:18

1 MART 2009

Sabah, kahvaltı sonrası Hasankeyf’ten doğuya doğru Dicle’nin kenarından yola koyulduk. Üçyol, Irmakköy, İncirli, Yolüstü, Öğütlü köylerini geçtik. Soğucak Köyü’nden önce yolun daha doğuya devam etmediğini öğrendik. Her yer yatay kalker, arada parçalanmış kısımlar ve düz ovalar var. Öğütlü’deki jandarma karakolundaki nöbetçilerle kısa bir sohbet. Üç ay önce bir saldırı olmuş, püskürtmüşler.

Hasankeyf Subat '09

İLK GÜN OPERASYONLARI

Submitted by ali yamac on Sat, 28/02/2009 - 18:42

28 ŞUBAT 2009

Hasankeyf'e varışımıza kadar herşey yolunda idi. İstanbul - Mardin uçuşunun rahat olduğunu sadece varsayıyorum, çünkü ben uçak Mardin'e inene kadar horlayarak uyudum, ardından havaalanında bekleyen kiralık araba ile yola koyuluş, kah yağmur, kah açılan bir havada Hasankeyf'e varış.

Sorunlar, Hasankeyf'e varıp otele yerleştikten sonra başladı. Murat Eğrikavuk mağara beğenmemekte ısrarlı idi ! Dağ taş mağara, her yer oyuk, oradan saysan 400, bu taraftan başlasan 500 mağara var. Murat ısrarla "Onlar kovuk" demekte.

Hasankeyf Subat '09

Aralık 2008 Pınarbaşı gezisi

2010-06-16T05:21:00.000-07:00

Aşağıdaki bağlantıdan tüm gezinin bloğuna ulaşabilirsiniz.

http://aspegpinarbasi.blogspot.com/